"Τι είπα Τάκη??"

Όλη η μέρα να σου πηγαίνει χάλια....να σκέφτεσαι "δε μπορεί, κάπου θα υπάρχει και κάποιος με τουλάχιστον το βασικό δείκτη IQ για να συνεννοηθώ"...

Πλησιάζει μεσημέρι, και έχοντας επισκεφτεί 3 Υπηρεσίες, έχω πια απελπιστεί. Δεν υπάρχει σωτηρία σε αυτή τη χώρα και με αυτό τον τρόπο διοίκησης.

Τελευταία στάση το Ταχυδρομείο. Κόβω χαρτάκι προτεραιότητας και περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου. 

Παρατηρώ οτι όλοι σχεδόν οι υπάλληλοι βρίσκονται σε μια κατάσταση εκνευρισμού και αναμπουμπούλας και πηγαινοέρχονται.

Ακριβώς πριν από μένα είναι μια κοπέλα που κοντοστέκεται στην πόρτα. 

Έρχεται η σειρά της. Μπαίνει μέσα σέρνοντας από το λουράκι του το σκυλάκι της και πλησιάζει τον γκισέ, όπου στεκότανε από πίσω ο υπάλληλος που θα την εξυπηρετούσε.

Κοπέλα : Κάτσε κάτω Τάκη να πληρώσω ένα λογαριασμό…

«Τάκη»…?!?...εντάξει…όχι και το πιο πετυχημένο όνομα για σκυλάκι, σκέφτομαι…

Ο σκύλος στριφογυρίζει γύρω από την κοπέλα και προσπαθεί να μυρίσει τα πάντα γύρω του…

Κοπέλα : Τι είπα Τάκη??? (με επιτακτικό ύφος)

Στο δευτερόλεπτο ο σκύλος έκατσε κάτω και……ο υπάλληλος πίσω από τον γκισέ το ίδιο!!

Η κοπέλα τελείωσε τη συναλλαγή της και ήρθε η σειρά μου. Πλησιάζοντας τον γκισέ μου πέρασε μια σκέψη από το μυαλό………μήπως ο υπάλληλος πίσω από τον γκισέ λέγεται Τάκης?? Βρε μήπως απλά πρέπει να τους μιλάς με επιτακτικό ύψος για να κάνεις τη δουλειά σου?!

Να δεις που τόσο καιρό απλά αντιμετωπίζω λάθος τους υπαλλήλους του δημοσίου τομέα…