Μια ακόμα μέρα όπου έπρεπε να κάνω συναλλαγές με τράπεζα. Τουλάχιστον μπορώ να το προσθέσω και αυτό στη λίστα με τις εμπειρίες μου. Μη γελάτε. Υπάρχουν και αρχάριοι σε αυτό τον τομέα...
Έχοντας τελειώσει με τις συναλλαγές μου, πατάω το κουμπί της πόρτας για να βγω από το κατάστημα και η προσοχή μου πέφτει σε ένα παππούλη που πατούσε το κουμπί στο μηχάνημα για να του βγάλει αριθμό προτεραιότητας για το ταμείο. Του έβγαλε το νούμερο 35. Ο παππούλης κάνει γκριμάτσα δυσαρέσκειας.
Ξαναπατάω το κουμπί μου γιατί η πόρτα μάλλον μπλόκαρε και δεν πήρε την εντολή την πρώτη φορά. Κοιτάω πάλι τον παππούλη. Ξαναπατάει το κουμπί για να του βγάλει πάλι νούμερο προτεραιότητας. Του έβγαλε το νούμερο 36. Γκριμάτσα δυσαρέσκειας πάλι ο παππούλης.
Πλησιάζει ένας νεαρός για να πάρει κ αυτός νουμεράκι προτεραιότητας. Ο παππούλης κάνει ένα βήμα αριστερά και κάνει νόημα στον νεαρό λέγοντας του :
"Για δοκίμασε κι εσύ...γιατί εμένα μου έβγαλε μεγαλύτερο..."
Σκαλώνω.
Σκαλώνει και ο πιτσιρικάς, αλλά πατάει παράλληλα και το κουμπάκι.
Του βγάζει το νούμερο 37.
Απογοητευμένος πλέον ο παππούλης, απομακρύνεται μουρμουρίζοντας ...:
"Πάλι μεγαλύτερο έβγαλε. Δε μας θέλει η τύχη σήμερα...".
Γυρίζει και με κοιτάει ο νεαρός με αποσβολωμένο ύφος. Τον κοιτάω με συμπόνοια και του χαμογελάω. Σπρώχνω την πόρτα και οδεύω προς της έξοδο από την Τράπεζα.
Μεγάλο δέλεαρ να πάει κανείς να μιλήσει στον παππούλη και να καταλάβει τι ακριβώς είχε στο νου του, αλλά καθότι η δουλεία περιμένει, ας αρκεστούμε στα 2 πιο πιθανά σενάρια :
- Είτε ο παππούλης δεν έχει επισκεφτεί κάποια Τράπεζα, από τότε που εγκατέστησαν το σύστημα με τους αριθμούς προτεραιότητας,
- Είτε του έχουν απαγορεύσει να παίζει τυχερά παιχνίδια μετά από μακροχρόνιο εθισμό του, και τώρα κάπου πρέπει να ξεσπάει ο άνθρωπος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου