Κενό!

          Κάποια στιγμή σήμερα, περπατούσα αμέριμνη στο δρόμο, προσπαθώντας να συντονίσω 7 διαφορετικές δουλειές που έπρεπε να κάνω μέσα στα επόμενα 45 λεπτά, δηλαδή μέχρι τις 2:30 το μεσημέρι που είναι σχεδόν τα πάντα ανοιχτά. Καθώς το φανάρι άναψε πράσινο για τους πεζούς, ξεκίνησα να διασχίζω τη διάβαση στο δρόμο (την καταλαβαίνουμε όλοι τη μπηχτή για το πως περνάνε το δρόμο οι πολιτισμένοι άνθρωποι, ετσι?!), ενώ παράλληλα σκεφτόμουνα αν θα προλάβαινα να προσθέσω και μια 8η δουλίτσα κάπου ανάμεσα στο υπόλοιπο αλαφιασμένα φορτωμένο πρόγραμμα......ώσπου ξαφνικά......αισθάνομαι κάποιον να με αρπάζει απο το μπράτσο στη μέση του δρόμου!
          Οπα, λέω, πάλι αφηρημένη ήμουνα και προσπαθούσα υποσυνείδητα να αυτοκτονήσω?! Κοιτάζω γύρω μου, το φανάρι εξακολουθεί να είναι πράσινο για πεζούς, τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα στα δεξιά μου, δε με μουτζώνει κανένας οδηγός, αίματα δεν υπάρχουνε στα ρούχα μου, δεν αισθάνομαι να πονάω πουθενά, οπότε αφού απέκλεισα το γεγονος να προκάλεσα κάποιο ατύχημα, γυρίζω να δω ποιος με άρπαξε έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα από το μπράτσο.

          Ήταν μια γυναίκα στην ηλικία της μητέρας μου. Χμ, ναι, το υποσυνείδητο μου, κατέγραψε τη φιγούρα της καθώς περπατούσε από την απέναντι πλευρά του δρόμου προς τα εμένα. Την είχα "αποτυπώσει" και όταν πέρασε από δίπλα μου έχοντας αντίθετη διεύθυνση πορείας. Γνωστή φυσιογνωμία. Έχει κάποια σχέση με την εκπαίδευση. Καθηγήτρια πρέπει να είναι. Πιθανότατα μου έκανε μάθημα. Πότε να ήταν όμως? Φοράει και γυαλιά. Φιλόλογος άρα. Μήπως είναι και συγγενής μου?!

          Προτού αρχίσει το μυαλό μου να συνεργάζεται στενά με τη φαντασία μου, με διέκοψε η εν λόγω κυρία...

Κυρία : Η Ε. δεν είσαι?
Εγώ : Εμ...ναι.
Κυρία : Η Ε.Κ., σωστά?
Εγώ : Ναι, και πάλι.
Κυρία : Δε με θυμάσαι? Με ξέχασες κιόλας?
Εγώ : ...εεε......
          (κιόλας? άκυρη δηλαδή η πιθανότητα της καθηγήτριας? 
           άρα πάμε στο σενάριο της συγγενούς??)
          ...όχι, όχι, σας θυμάμαι...είστε ηηηη...
Κυρία : Μα είπα κι εγ-...

Τη διέκοψα για να μας τραβήξω παραπέρα γιατί στεκόμασταν ακόμα στη μέση της διάβασης (αυτό δεν είναι δείγμα πολιτισμού, μην το μιμηθεί κανείς!)...δίνοντας μου λίγα δευτερόλεπτα χρόνο για να θυμηθώ περισσότερες λεπτομέριες...

Εγώ : Σας αναγνώρισα φυσιογνωμικά, αλλά δε θυμάμαι ακριβώς πότε μ-...
Κυρία : Πρώτη και Δευτέρα Γυμνασίου σε είχα.
Εγώ : Ααα, ναι...ξέρετε...είναι μια περίοδος στη ζωή μου που δε θυμάμαι πολλά πράγματα και-...
Κυρία : Τι? Είχες κάποιο ατύχημα? Χτύπησες το κεφάλι σου?
Εγώ : Όχι καλε. Δε νομίζω δηλαδή. Δε θα το θυμόμουνα?
         (εκτός αν το ξέχασα και αυτό...το οτι είχα κάποιο ατύχημα δηλαδη...έτσι 
          μαζί με την απώλεια μνήμης όσον αφορά εκείνο το χρονικό διάστημα 
         ξέχασα και το ατύχημα...αυτό που μου προκάλεσε το να ξεχάσω αυτή 
         την περίοδο που-......nevermind, έστω οτι δεν είχα κάποιο ατύχημα!)

Εγώ : Απλά δε θυμάμαι και πολλά πράγματα από την περίοδο που ήμουν στο Γυμνάσιο.
Κυρία : Α, εγώ σε είχα στα φιλολογικά...που ήξερες πάντα μάθημα αλλά δε σήκωνες ποτέ το χέρι σου για να πεις και μόνο αν σε έβγαζα εγώ στο μάθημα μου το έλεγες τσουρί...δεν το θυμάσαι?
Εγώ : Τι να σας πω τώρα, εδώ δε θυμάμαι σε ποιά αίθουσα έκανα μάθημα ή με ποιον καθόμουνα...
Κυρία : Α, οταν εγώ σου έκανα μάθημα ήμασταν στις απάνω αίθουσες. Τη μια χρονιά πάνω από το γραφείο των καθηγητών και την άλλη στην άλλη άκρη του ορόφου...
Εγώ : ...ααα......
         (εε...χμμ...το γραφείο των καθηγητών που ήτα?)
Κυρία : Ναι, κι εσύ καθόσουνα στο τριτο θρανίο μεσαία στήλη την πρώτη χρονιά και στο δεύτερο θρανίο δεύτερη στήλη την άλλη χρονιά...
Εγώ : ...ε, να...εγώ αυτές τις λεπτομέριες δεν τις θυμάμαι...
Κυρία : Και καθόσουνα με τη Ν.Κ., την Ε.Κ. και την...αχ, εδώ το έχω...
Εγώ : Τη Μ.Κ. μου έχουνε πει...
Κυρία : Μπραβο!! Την Μ.Κ.!
Εγώ :Ναι, ε, έτσι κάπως από αφηγήσεις των τότε συμμαθητών έχω ανασύρει κάποιες λεπτομέριες από εκείνη την περίοδο...
Κυρία : Μα γιατί βρε παιδί μου, μήπως έζησες κάτι το τραυματικό και έχεις μπλοκάρει έτσι τη μνήμη σου από τότε?
Εγώ : Τι να σας πω...δε θυμάμαι κάτι τέτοιο...
         (το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό το ενδεχόμενο, αλλά προτίμησα τελικά 
          να υιοθετήσω το σενάριο του οτι δεν έχω μνήμες από το Γυμνάσιο 
          γιατί το IQ μου είχε εκτιναχθεί στα ύψη τότε που όλοι είχαν 
          συμφωνήσει οτι πρέπει να "πηδήξω" το Γυμνάσιο και να πάω από 
          το Δημοτικό κατευθείαν στο Λύκειο...therefore, no memories from High School!!)
Κυρία : Και τι κάνεις τώρα? Με τι ασχολείσαι?
Εγώ : ......μπλα μπλα μπλα......
Κυρία : ......μπλα μπλα μπλα......
Εγώ : ......μπλα μπλα μπλα......  
Κυρία : Ε, άντε να κάνεις κι εσύ ένα παιδάκι, αλλά να μην το τρέχεις στους ψυχολόγους από 17 ημερών.
Εγώ : ...?!...τι εννοείτε?!....
          (α. οτι εμενα με τρέχανε από 17 ημερών στους ψυχολόγους - 
               - χμ, έτσι εξηγούνται πολλά- 
          β. οτι με μένα μάνα το παιδί θα χρειαστεί από 17 ημερών ψυχολόγο?!)
Κυρία : Ξέρω κάποιους που τρέξανε το νεογέννητο μωρό τους στον ψυχολόγο...
Εγώ : 17 ημερών μωρο? Γιατί?
Κυρία : Γιατί έκλαιγε λέει...!

Δε θα το σχολιάσω αυτό το τελευταίο.
Ας κάνουμε όλοι οτι πάθαμε στιγμιαία αμνησία...ή έστω βαρυκοΐα..

Πάντως, αυτή η επίδειξη τέλειου μνημονικού από άτομο πολύ μεγαλύτερο μου ηλικιακά, δε μου άρεσε.
Είπαμε, έχω ένα κενό μνήμης 3 ετών. Θυμάμαι τα πολύ βασικά από εκείνη την περίοδο. Όπως το οτι ζούσα και ανέπνεα, για παράδειγμα! Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να θυμάμαι οποιαδήποτε άλλη περιττή πληροφορία...!



Υ.Γ. 1 : Τελικά, με τούτα και με κείνα, πρόλαβα να κάνω μόλις 2 από τις 8 δουλειές που είχα συμπεριλάβει στο άψογα σχεδιασμένο πρόγραμμα των 45 λεπτών που είχα στη διάθεση μου.

Υ.Γ. 2 : Καθόμουνα εγώ με τη Ν.Κ. στο Γυμνάσιο??? Γιατί δεν το θυμάμαι???......χμ, α, ναι...σωστά......έχω κενό!