Αθήνα.
Εκατομμύρια άνθρωποι ζούνε εκεί. Άλλοι τόσοι την επισκέπτονται, για επαγγελματικούς λόγους, για λόγους υγείας, για οικογενεικούς λόγους, για διακοπές ή ακόμα και για ψώνια..
Η Αθήνα αποτέλεσε και κοινό προορισμό των ανθρώπων που θα περιγράψω παρακάτω :
-Ένας άντρας, που άφησε τα δυο ανήλικα παιδιά του στο σχολείο στην Έδεσσα το πρωί και έφυγε μετά αμέσως για την Αθήνα.
-Μια γυναίκα που ταξίδεψε από τη Σάμο με την 4χρονη εγγονή της, γιατί δεν είχε που να την αφήσει, και ήρθαν στην Αθήνα.
-Ένας γιος που πήρε άδεια από τη δουλειά του στην Καβάλα για να πάει στην Αθήνα.
-Ένας άντρας που έχασε τη 38χρονη γυναίκα του πριν 3 μήνες, υποχρεώθηκε σε μια γειτόνισσα του να του κρατήσει τα τρια μικρά παιδιά του για λίγες ώρες, για να μπορέσει αυτός να πάει στην Αθήνα.
-Μια γυναίκα από την Κέρκυρα, εγχειρισμένη 4 μήνες πριν στο πόδι, ταξίδεψε από την Κέρκυρα για να έρθει στην Αθήνα.
-Μια κοπέλα, φοιτήτρια στο Βόλο, πήρε άδεια για μια μέρα από τις φοιτιτικές της υποχρεώσεις και πήρε το λεωφορείο για Αθήνα.
-Μια γυναίκα άφησε τον κατάκοιτο άνδρα της στον Πύργο, και ήρθε Αθήνα.
-Επτά άνθρωποι ταξίδεψαν συνολικά από την Κρήτη, παρά τη φουρτούνα που είχε η θάλασσα, για να βρεθούν στην Αθήνα.
Εκτός από τον κοινό προορισμό, τι άλλο κοινό σημείο έχουν οι 14 αυτοί άνθρωποι?!
Εκ πρώτης όψεως, κανένα.
Κι όμως. Υπάρχει κάτι.
Οι άνθρωποι αυτοί, με τα δικά του προσωπικά προβλήματα ο καθένας, κάνοντας τις όποιες υποχωρήσεις απαιτούνταν και καταβάλλοντας τη δική του προσπάθεια ο καθένας, ξεκίνησαν από διαφορετικά μέρη της Ελλάδος, για να βρεθούν την ίδια μέρα (την Τρίτη) στην Αθήνα. Κάπου εκεί στην οδό Κάνιγγος. Εκεί που μια μικρή πινακίδα μας ενημερώνει για το χώρο στον οποίο πρόκειται να εισέλθουμε : "Γενικό Λογιστήριο Κράτους - Τμήμα Συντάξεων".
Στην είσοδο ένας security τους σταματούσε έναν έναν καθώς έφταναν, ενημερώνοντας τους οτι
"Το Τμήμα είναι ανοικτό μόνο κάθε Δευτέρα & Πέμπτη 11:30-14:30".
Οι άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν.
"Ας παίρνατε τηλέφωνο, να μαθαίνατε πότε είναι ανοικτά, για να μην ερχόσασταν άδικα", ήταν η απάντηση του.
Κι όμως, είχαν πάρει όλοι τους τηλέφωνο. Ή μάλλον προσπαθούσαν. Για μήνες. Πολλούς μήνες. Σχεδόν καθημερινά. Και κανείς δεν σήκωσε ποτέ το τηλέφωνο.
Και δε ζητούσαν τίποτα παράλογο. Κάποιος ήθελε απλά να ρωτήσει για ένα χαρτί που του ζητήσανε να στείλει. Κάποιος άλλος ήθελε να στείλει ένα χαρτί με το ΦΑΞ. Μιλάμε για υποθέσεις διάρκειας μικρότερης του ενός λεπτού τηλεφωνικά.
Από γνωστούς και παλιούς συναδέλφους μάθανε οτι το Τμήμα Συντάξεων είναι ανοιχτό κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Και πάνω στην απελπισία τους που δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη από το τηλέφωνο, παράτησαν τα σπίτια τους ένα πρωι για να έρθουν στην Αθήνα. Ημέρα Τρίτη.
Η απάντηση του security "Ποιος σας είπε για Τρίτη? Κάνετε λάθος, ποτέ δεν ήταν Τρίτη. Γιατι δεν πήρατε τηλέφωνο να μάθετε πρώτα" ...ήταν που τους εξόργισε όλους.
Οτι, τι δηλαδη?
α) Οι 14 αυτοί άνθρωποι είχαν τον ίδιο γνωστό που είπε το ίδιο ψέμα σε όλους? "Πηγαίνετε Τρίτη"?
β) Όλοι οι γνωστοί είχαν συνεννοηθεί να πούνε το ίδιο ψέμα στους 14 αυτούς ανθρώπους?
ή γ) Οι 14 αυτοί άνθρωποι είπαν ψέματα, δεν τους είπε κανένας γνωστός τους να πάνε την Τρίτη εκεί, απλά αυτοί αποφάσισαν να πάνε εκεί την ίδια μέρα? Θα μιλήσουμε και για την τηλεπάθεια τώρα?
Α, όχι, υπάρχει και ένα τέταρτο ενδεχόμενο. Οι 14 αυτοί άνθρωποι να είναι ιδρυτικά μέλη μιας ομάδας που ως σκοπό να έχει τη διαπόμπευση, την κατακραυγή και την κατάρρευση τελικά του Δημόσιου Συστήματος της χώρας μας, με απώτερο σκοπό να αποκτήσουνε franchizers σε κάθε χώρα και να κατακτήσουν τον κόσμο στο τέλος.
Ε?! Είναι πιο ρεαλιστικό αυτό το σενάριο?!
Δε λέω, να σεβαστούμε τη δουλειά του security. Τον βάλανε σε αυτό το πόστο και του είπανε να μην αφήνει κανένα να περάσει στους πάνω ορόφους, εκτός από συγκεκριμένες μέρες και ώρες.
Ο.Κ., δεκτόν.
Ας μπούμε όμως και στη θέση των ανθρώπων αυτών.
Περιμένουν να πάρουν τη σύνταξη τους από 1,5 χρόνο έως και 3 χρόνια κάποιοι.
Όντας στην επαρχία, ο μόνος τρόπος να ενημερωθείς είναι μέσω τηλεφώνου.
Επί 3-5 μήνες προσπαθείς να επικοινωνήσεις, έστω και με το τηλεφωνικό κέντρο της Υπηρεσίας, χωρίς αποτέλεσμα.
Μαθαίνεις από τρίτους οτι, μπορείς να πας ο ίδιος να μάθεις σχετικά με την πορεία του φακέλου συνταξιοδότησης σου, δυο συγκεκριμένες μέρες τη βδομάδα. Και ξεσηκώνεσαι να πας στην Αθήνα μόνο κ μόνο γι' αυτό.
Και μόλις πας σου λένε, έκανες λάθος μέρα, έλα σε 2 μέρες. Διαμαρτύρεσαι και σου λέει, ας έπαιρνες τηλέφωνο να μάθεις ποτε να έρθεις. Μα είμαστε σοβαροί?? Ποιο τηλέφωνο? Αφού δεν το σηκώνει κανείς!!!
Και έτσι βρίσκονται 14 άτομα να λογομαχουν με 1 άτομο, το οποίο προσπαθούσε να υπερασπιστεί τους άλλους που καθόντουσαν αναπαυτικά στις καρέκλες τους στους επάνω ορόφους και πιθανότατα έπιναν το καφεδάκι τους.
Ναι. Ο security είχε τα δίκια του. Προσπαθούσε απλά να κάνει τη δουλειά του.
Αλλά και οι άλλοι άνθρωποι είχαν και αυτόι τα δικά τους δίκια. Ξόδεψαν χρήματα σε εισιτήρια, άφησαν τις υποχρεώσεις τους στους τόπους τους και ταξίδεψαν για ώρες, και όλα αυτά γιατί? Για να τους πούνε "φύγετε".
Η αναμπουμπούλα στην είσοδο της πολυκατοικίας συνεχίστηκε για ώρες, ώσπου κάποιος υπάλληλος του Τμήματος κατέβηκε από τα "άνωθεν διαμερίσματα" για να βγει έξω για μια προσωπική του δουλεία. ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να απαντήσει σε αυτούς που είχαν απλά ερωτήματα και τους άλλους τους παρέπεμψε την επόμενη "Τρίτη ή Πέμπτη,11:30-14:30". Ή επείδη έρχονταν από μακριά, ας έπαιρναν ένα τηλέφωνο για να εξυπηρετηθούν ευκολότερα. Εδώ γέλασαν όλοι. Γιατί ναι, οταν έχεις πολλά νευρα μπορεί να σου βγει σε ξεσπασμα γέλιου.
Εν κατακλείδι :
Εντάξει, το Δημόσιο και η γραφειοκρατία στη χώρα μας μπορεί να μην βελτιωθεί ποτέ. Θα μπορούσανε όμως με μικρές, ασήμαντες και ανέξοδες (συγκριτικά με άλλα) ενέργειες, να ελαττώσουν την ταλαιπωρία των πολιτών.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με 50-100 ευρώ, θα μπορούσανε να βάλουνε ένα τεχνικό να κάνει εκτροπή σε όλες τις τηλεφωνικες γραμμές της Υπηρεσίας και να τις στελνει στο τηλεφωνικό κέντρο, όπου θα υπάρχει μαγνητοφωνημένο μήνυμα που θα ενημερώνει για τις ώρες λειτουργία της Υπηρεσίας για το κοινό.
Μια ανακοινωση στην είσοδο (για τους εντός Αθηνών που μπορούνε να πεταχτούνε επί τόπου ανά πάσα στιγμή) και ένα λουκέτο στο ασανσέρ (για τους τυχόν επίμονους).
Ούτε υπάλληλος τηλεφωνικού κέντρου χρειάζεται, ούτε security...ούτε τσακωμοί, ούτε τίποτα!
100 Ευρώ το πολύ.
Και κάποιος άνθρωπος να το σκεφτεί.
Υ.Γ. : Δε θα ανοίξω κάν το θέμα "συντάξεις" και το γιατί καθυστερούν τόσο τη στιγμή που οι φόροι, τα χαράτσια και τα λοιπά ραβασάκια φτάνουν στα χέρια μας πριν της ώρας τους!
Εκατομμύρια άνθρωποι ζούνε εκεί. Άλλοι τόσοι την επισκέπτονται, για επαγγελματικούς λόγους, για λόγους υγείας, για οικογενεικούς λόγους, για διακοπές ή ακόμα και για ψώνια..
Η Αθήνα αποτέλεσε και κοινό προορισμό των ανθρώπων που θα περιγράψω παρακάτω :
-Ένας άντρας, που άφησε τα δυο ανήλικα παιδιά του στο σχολείο στην Έδεσσα το πρωί και έφυγε μετά αμέσως για την Αθήνα.
-Μια γυναίκα που ταξίδεψε από τη Σάμο με την 4χρονη εγγονή της, γιατί δεν είχε που να την αφήσει, και ήρθαν στην Αθήνα.
-Ένας γιος που πήρε άδεια από τη δουλειά του στην Καβάλα για να πάει στην Αθήνα.
-Ένας άντρας που έχασε τη 38χρονη γυναίκα του πριν 3 μήνες, υποχρεώθηκε σε μια γειτόνισσα του να του κρατήσει τα τρια μικρά παιδιά του για λίγες ώρες, για να μπορέσει αυτός να πάει στην Αθήνα.
-Μια γυναίκα από την Κέρκυρα, εγχειρισμένη 4 μήνες πριν στο πόδι, ταξίδεψε από την Κέρκυρα για να έρθει στην Αθήνα.
-Μια κοπέλα, φοιτήτρια στο Βόλο, πήρε άδεια για μια μέρα από τις φοιτιτικές της υποχρεώσεις και πήρε το λεωφορείο για Αθήνα.
-Μια γυναίκα άφησε τον κατάκοιτο άνδρα της στον Πύργο, και ήρθε Αθήνα.
-Επτά άνθρωποι ταξίδεψαν συνολικά από την Κρήτη, παρά τη φουρτούνα που είχε η θάλασσα, για να βρεθούν στην Αθήνα.
Εκτός από τον κοινό προορισμό, τι άλλο κοινό σημείο έχουν οι 14 αυτοί άνθρωποι?!
Εκ πρώτης όψεως, κανένα.
Κι όμως. Υπάρχει κάτι.
Οι άνθρωποι αυτοί, με τα δικά του προσωπικά προβλήματα ο καθένας, κάνοντας τις όποιες υποχωρήσεις απαιτούνταν και καταβάλλοντας τη δική του προσπάθεια ο καθένας, ξεκίνησαν από διαφορετικά μέρη της Ελλάδος, για να βρεθούν την ίδια μέρα (την Τρίτη) στην Αθήνα. Κάπου εκεί στην οδό Κάνιγγος. Εκεί που μια μικρή πινακίδα μας ενημερώνει για το χώρο στον οποίο πρόκειται να εισέλθουμε : "Γενικό Λογιστήριο Κράτους - Τμήμα Συντάξεων".
Στην είσοδο ένας security τους σταματούσε έναν έναν καθώς έφταναν, ενημερώνοντας τους οτι
"Το Τμήμα είναι ανοικτό μόνο κάθε Δευτέρα & Πέμπτη 11:30-14:30".
Οι άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν.
"Ας παίρνατε τηλέφωνο, να μαθαίνατε πότε είναι ανοικτά, για να μην ερχόσασταν άδικα", ήταν η απάντηση του.
Κι όμως, είχαν πάρει όλοι τους τηλέφωνο. Ή μάλλον προσπαθούσαν. Για μήνες. Πολλούς μήνες. Σχεδόν καθημερινά. Και κανείς δεν σήκωσε ποτέ το τηλέφωνο.
Και δε ζητούσαν τίποτα παράλογο. Κάποιος ήθελε απλά να ρωτήσει για ένα χαρτί που του ζητήσανε να στείλει. Κάποιος άλλος ήθελε να στείλει ένα χαρτί με το ΦΑΞ. Μιλάμε για υποθέσεις διάρκειας μικρότερης του ενός λεπτού τηλεφωνικά.
Από γνωστούς και παλιούς συναδέλφους μάθανε οτι το Τμήμα Συντάξεων είναι ανοιχτό κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Και πάνω στην απελπισία τους που δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη από το τηλέφωνο, παράτησαν τα σπίτια τους ένα πρωι για να έρθουν στην Αθήνα. Ημέρα Τρίτη.
Η απάντηση του security "Ποιος σας είπε για Τρίτη? Κάνετε λάθος, ποτέ δεν ήταν Τρίτη. Γιατι δεν πήρατε τηλέφωνο να μάθετε πρώτα" ...ήταν που τους εξόργισε όλους.
Οτι, τι δηλαδη?
α) Οι 14 αυτοί άνθρωποι είχαν τον ίδιο γνωστό που είπε το ίδιο ψέμα σε όλους? "Πηγαίνετε Τρίτη"?
β) Όλοι οι γνωστοί είχαν συνεννοηθεί να πούνε το ίδιο ψέμα στους 14 αυτούς ανθρώπους?
ή γ) Οι 14 αυτοί άνθρωποι είπαν ψέματα, δεν τους είπε κανένας γνωστός τους να πάνε την Τρίτη εκεί, απλά αυτοί αποφάσισαν να πάνε εκεί την ίδια μέρα? Θα μιλήσουμε και για την τηλεπάθεια τώρα?
Α, όχι, υπάρχει και ένα τέταρτο ενδεχόμενο. Οι 14 αυτοί άνθρωποι να είναι ιδρυτικά μέλη μιας ομάδας που ως σκοπό να έχει τη διαπόμπευση, την κατακραυγή και την κατάρρευση τελικά του Δημόσιου Συστήματος της χώρας μας, με απώτερο σκοπό να αποκτήσουνε franchizers σε κάθε χώρα και να κατακτήσουν τον κόσμο στο τέλος.
Ε?! Είναι πιο ρεαλιστικό αυτό το σενάριο?!
Δε λέω, να σεβαστούμε τη δουλειά του security. Τον βάλανε σε αυτό το πόστο και του είπανε να μην αφήνει κανένα να περάσει στους πάνω ορόφους, εκτός από συγκεκριμένες μέρες και ώρες.
Ο.Κ., δεκτόν.
Ας μπούμε όμως και στη θέση των ανθρώπων αυτών.
Περιμένουν να πάρουν τη σύνταξη τους από 1,5 χρόνο έως και 3 χρόνια κάποιοι.
Όντας στην επαρχία, ο μόνος τρόπος να ενημερωθείς είναι μέσω τηλεφώνου.
Επί 3-5 μήνες προσπαθείς να επικοινωνήσεις, έστω και με το τηλεφωνικό κέντρο της Υπηρεσίας, χωρίς αποτέλεσμα.
Μαθαίνεις από τρίτους οτι, μπορείς να πας ο ίδιος να μάθεις σχετικά με την πορεία του φακέλου συνταξιοδότησης σου, δυο συγκεκριμένες μέρες τη βδομάδα. Και ξεσηκώνεσαι να πας στην Αθήνα μόνο κ μόνο γι' αυτό.
Και μόλις πας σου λένε, έκανες λάθος μέρα, έλα σε 2 μέρες. Διαμαρτύρεσαι και σου λέει, ας έπαιρνες τηλέφωνο να μάθεις ποτε να έρθεις. Μα είμαστε σοβαροί?? Ποιο τηλέφωνο? Αφού δεν το σηκώνει κανείς!!!
Και έτσι βρίσκονται 14 άτομα να λογομαχουν με 1 άτομο, το οποίο προσπαθούσε να υπερασπιστεί τους άλλους που καθόντουσαν αναπαυτικά στις καρέκλες τους στους επάνω ορόφους και πιθανότατα έπιναν το καφεδάκι τους.
Ναι. Ο security είχε τα δίκια του. Προσπαθούσε απλά να κάνει τη δουλειά του.
Αλλά και οι άλλοι άνθρωποι είχαν και αυτόι τα δικά τους δίκια. Ξόδεψαν χρήματα σε εισιτήρια, άφησαν τις υποχρεώσεις τους στους τόπους τους και ταξίδεψαν για ώρες, και όλα αυτά γιατί? Για να τους πούνε "φύγετε".
Η αναμπουμπούλα στην είσοδο της πολυκατοικίας συνεχίστηκε για ώρες, ώσπου κάποιος υπάλληλος του Τμήματος κατέβηκε από τα "άνωθεν διαμερίσματα" για να βγει έξω για μια προσωπική του δουλεία. ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να απαντήσει σε αυτούς που είχαν απλά ερωτήματα και τους άλλους τους παρέπεμψε την επόμενη "Τρίτη ή Πέμπτη,11:30-14:30". Ή επείδη έρχονταν από μακριά, ας έπαιρναν ένα τηλέφωνο για να εξυπηρετηθούν ευκολότερα. Εδώ γέλασαν όλοι. Γιατί ναι, οταν έχεις πολλά νευρα μπορεί να σου βγει σε ξεσπασμα γέλιου.
Εν κατακλείδι :
Εντάξει, το Δημόσιο και η γραφειοκρατία στη χώρα μας μπορεί να μην βελτιωθεί ποτέ. Θα μπορούσανε όμως με μικρές, ασήμαντες και ανέξοδες (συγκριτικά με άλλα) ενέργειες, να ελαττώσουν την ταλαιπωρία των πολιτών.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με 50-100 ευρώ, θα μπορούσανε να βάλουνε ένα τεχνικό να κάνει εκτροπή σε όλες τις τηλεφωνικες γραμμές της Υπηρεσίας και να τις στελνει στο τηλεφωνικό κέντρο, όπου θα υπάρχει μαγνητοφωνημένο μήνυμα που θα ενημερώνει για τις ώρες λειτουργία της Υπηρεσίας για το κοινό.
Μια ανακοινωση στην είσοδο (για τους εντός Αθηνών που μπορούνε να πεταχτούνε επί τόπου ανά πάσα στιγμή) και ένα λουκέτο στο ασανσέρ (για τους τυχόν επίμονους).
Ούτε υπάλληλος τηλεφωνικού κέντρου χρειάζεται, ούτε security...ούτε τσακωμοί, ούτε τίποτα!
100 Ευρώ το πολύ.
Και κάποιος άνθρωπος να το σκεφτεί.
Υ.Γ. : Δε θα ανοίξω κάν το θέμα "συντάξεις" και το γιατί καθυστερούν τόσο τη στιγμή που οι φόροι, τα χαράτσια και τα λοιπά ραβασάκια φτάνουν στα χέρια μας πριν της ώρας τους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου