Παλιά σπίτια...εγκαταλειμμένα...ερείπια...
Περνάμε από δίπλα τους συχνά, αλλά οι στρεσαρισμένοι ρυθμοί της καθημερινότητας μας, δεν μας αφήνουν να σταθούμε λίγο και να τους δώσουμε σημασία…να αφουγκραστούμε το τι έχουν να μας πούνε…
Μισογκρεμισμένοι τοίχοι, με ανύπαρκτες πλέον πόρτες, με κάγκελα στα παράθυρα, χώροι «παραβιασμένοι» από φυτά και ζώα που αναζητούν μέσα σε αυτά την τροφή τους…κι όμως, κάθε ένα από αυτά έχει να μας πει τη δική του ιστορία.
Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια κάποιων…οικογένειες με κάποιο άρρωστο μέλος…φτώχεια ή και πλούτος, αντίστοιχα, για εκείνη την εποχή…καθημερινά προβλήματα ζωτικής σημασίας…κάποιο μυστικό κρυμμένο ανάμεσα σε εκείνους τους τοίχους, μακριά από την υπόλοιπη κοινωνία…έρωτες, απαγορευμένοι και μη………ζωές και βιώματα ανθρώπων, που αν και εκείνοι μπορεί να μη βρίσκονται αυτή τη στιγμή ανάμεσα μας, οι πέτρες και τα χαλάσματα αυτά στέκονται ακόμα εκεί, έτοιμα να διηγηθούν της αναμνήσεις αυτές σε όποιον ενδιαφέρεται να μάθει…
Ίσως ποτέ δε θα μπορέσουμε να εντρυφήσουμε απόλυτα στα δρώμενα και τα συναισθήματα της εποχής εκείνης, αλλά μπορούμε να διδαχτούμε από αυτήν…και ίσως να αναθεωρήσουμε για τις προτεραιότητες και τις αξίες που έχουμε θέσει στην ζωή μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου