Άθληση και Κίνδυνοι...

Μέχρι τώρα πίστευα οτι το άθλημα που κανιβαλίζει τον άνθρωπο και τον κάνει να φέρεται σαν να έχει μπει ο δαίμονας μέσα του ήταν αποκλειστικά το ποδόσφαιρο.
Η σημερινή δίωρη παραμονή μου σε ένα χώρο που διεξαγόταν ένας αγώνας μπάσκετ, με διέψευσε.

Κατ' αρχήν, θα έπρεπε όλους αυτούς που έχουν τύμπανα και σφυρίχτρες και καραμουζάκια και άλλα συναφή gadgets που προκαλούν ηχορύπανση, να τους έχουν μαζεμένους όλους σε μια κερκίδα.
Γωνιακή κατά προτίμηση.
Εγω, ας πούμε, αυτή τη στιγμή σκέφτομαι σοβαρά τη Δευτέρα να πάω σε ένα ΩΡΙΛΑ για να τσεκάρω το αριστερό μου τύμπανο. 4 ώρες μετά τον αγώνα και ακόμα ακούω σφυρίγματα!

Επίσης αυτοί οι διαιτητές πρέπει να παρακολουθούν ειδικά μαθήματα αυτοσυγκέντρωσης και αναισθησίας. Το βρίσιμο, τις χειρονομίες και τον απείρου κάλλους χλευασμό που δέχονται από τους εκάστοτε οπαδούς, είναι αδύνατο να τους αντιμετωπίσει κάποιος με τοση ψυχραιμία και αδιαφορία, όπως κάνουν αυτοί. Εκτός άν παρακολουθούν μαθήματα γιόγκα...ή αν φοράνε ωτοασπίδες καθόλη τη διάρκεια του αγώνα...!

Πρέπει να είναι και οι καλύτεροι πελάτες ασφαλιστών. Σύμφωνα με την απλή λογική, έχουν κάνει ασφάλεια ζωής και έχουν προσλάβει 1-2 "φουσκωτους" ο καθένας για να τους προστατεύουν μετά από κάθε αγώνα. Εγώ αυτό θα έκανα πάντως!

Βέβαια, τον ίδιο κίνδυνο σωματικής βλάβης αντιμετωπίζουν και οι αθλητές που παίζουν εκτός έδρας από τους οπαδούς της ομάδας που τους "φιλοξενει". Πολύ φανατισμός. Πολύ.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως, τα αθλήματα αυτά σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη τελικά...!