Η ζωή και η κοινωνία λένε έχει αλλάξει μέσα στις τελευταίες δεκαετίες. Ο γονιός έχει να προστατέψει το παιδί του από πολλούς κινδύνους, άμεσους ή έμμεσους που ελοχεύουν μέσα στην καθημερινότητα ενός μικρού παιδιού.
Παλιότερα τα παιδιά που μεγάλωναν σε χωριά, είχαν μεγάλη ελευθερία καθώς και το αίσθημα της ασφάλειας, τα ίδια αλλά και οι γονείς τους, ώστε να τα αφήνουν να τριγυρνάνε όλη μέρα στο χωριό με τις παρέες τους, μέχρι και αργά το βράδυ. Ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια για τα μικρά, ενώ οι γονείς ήταν εφησυχασμένοι αφού όπου και να τριγυρνούσανε τα παιδιά, όλο και κάποιος συγχωριανός θα τα είχε υπό την "επίβλεψη" του.
Τα παιδιά των πόλεων είχαν και αυτά την ελευθερία τους, αλλά σε κάπως μικρότερη έκταση, ας πούμε μέσα στα όρια του τετραγώνου από το σπίτι τους, ενώ οι δρόμοι ήταν απαγορευτικές περιοχές, για ευνόητους λόγους ασφάλειας. Τα παιδιά της γειτονιάς κάνανε παρέα και συνήθως είχανε και ένα "στέκι", όπου και τα αναζητούσαν οι γονείς όταν βράδιαζε και αυτά δεν είχαν μαζευτεί ακόμα σπίτι.
Σε αυτά τα πλαίσια έζησα κι εγώ την παιδική μου ηλικία, σας παιδί μιας μικρής πόλης.
Δε ξέρω αν ήταν "στέκι", αλλά εμένα μου άρεσε να πηγαίνω στο μαγαζί και την αυλή που είχε ένας μαραγκός δίπλα από την πολυκατοικία που μέναμε. Ο κύριος Χρήστος.
Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν που με κέντριζε σε αυτό το χώρο. Τα ξύλα που έπαιρναν μορφή, το πριονίδι, τα στηρίγματα που είχε φτιάξει και που φανταζόμασταν με τον αδερφό μου οτι είναι αλογάκια και τα καβαλάγαμε......θυμάμαι μόλις παίρναμε το ο.κ. για να φυγούμε από το σπίτι και να πάμε να παίξουμε, τρέχαμε να προλάβουμε το καλό "αλογάκι", γιατί το ένα από τα δυο στηρίγματα ήταν κάπως "κουτσό" και έγερνε λίγο......κάποιες φορές που προλάβαινε ο αδερφός μου το "καλό αλογάκι", και τα έβαφα εγώ μαύρα, με έπαιρνε μέσα ο κύριος Χρήστος και με άφηνε να παίξω με τα ξύλα και το πριονίδι...και φυσικά κατέληγα να γίνω χάλια με τις σκόνες, και να φωνάζει η μητέρα μου, αλλά εγώ το απολάμβανα!
Από τότε νομίζω μου άρεσε ότι είχε να κάνει με την ξυλουργική.Ακόμα και η μυρωδιά του ξύλου μου είναι ευχάριστη. Ίσως γιατί τα έχω συνδέσει με μια αγνή και ξέγνοιαστη περίοδο της ζωής μου.
Σήμερα ήταν η κηδεία του κυρίου Χρήστου......όχι όμως και αυτών που μου προσέφερε.........
Παλιότερα τα παιδιά που μεγάλωναν σε χωριά, είχαν μεγάλη ελευθερία καθώς και το αίσθημα της ασφάλειας, τα ίδια αλλά και οι γονείς τους, ώστε να τα αφήνουν να τριγυρνάνε όλη μέρα στο χωριό με τις παρέες τους, μέχρι και αργά το βράδυ. Ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια για τα μικρά, ενώ οι γονείς ήταν εφησυχασμένοι αφού όπου και να τριγυρνούσανε τα παιδιά, όλο και κάποιος συγχωριανός θα τα είχε υπό την "επίβλεψη" του.
Τα παιδιά των πόλεων είχαν και αυτά την ελευθερία τους, αλλά σε κάπως μικρότερη έκταση, ας πούμε μέσα στα όρια του τετραγώνου από το σπίτι τους, ενώ οι δρόμοι ήταν απαγορευτικές περιοχές, για ευνόητους λόγους ασφάλειας. Τα παιδιά της γειτονιάς κάνανε παρέα και συνήθως είχανε και ένα "στέκι", όπου και τα αναζητούσαν οι γονείς όταν βράδιαζε και αυτά δεν είχαν μαζευτεί ακόμα σπίτι.
Σε αυτά τα πλαίσια έζησα κι εγώ την παιδική μου ηλικία, σας παιδί μιας μικρής πόλης.
Δε ξέρω αν ήταν "στέκι", αλλά εμένα μου άρεσε να πηγαίνω στο μαγαζί και την αυλή που είχε ένας μαραγκός δίπλα από την πολυκατοικία που μέναμε. Ο κύριος Χρήστος.
Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν που με κέντριζε σε αυτό το χώρο. Τα ξύλα που έπαιρναν μορφή, το πριονίδι, τα στηρίγματα που είχε φτιάξει και που φανταζόμασταν με τον αδερφό μου οτι είναι αλογάκια και τα καβαλάγαμε......θυμάμαι μόλις παίρναμε το ο.κ. για να φυγούμε από το σπίτι και να πάμε να παίξουμε, τρέχαμε να προλάβουμε το καλό "αλογάκι", γιατί το ένα από τα δυο στηρίγματα ήταν κάπως "κουτσό" και έγερνε λίγο......κάποιες φορές που προλάβαινε ο αδερφός μου το "καλό αλογάκι", και τα έβαφα εγώ μαύρα, με έπαιρνε μέσα ο κύριος Χρήστος και με άφηνε να παίξω με τα ξύλα και το πριονίδι...και φυσικά κατέληγα να γίνω χάλια με τις σκόνες, και να φωνάζει η μητέρα μου, αλλά εγώ το απολάμβανα!
Από τότε νομίζω μου άρεσε ότι είχε να κάνει με την ξυλουργική.Ακόμα και η μυρωδιά του ξύλου μου είναι ευχάριστη. Ίσως γιατί τα έχω συνδέσει με μια αγνή και ξέγνοιαστη περίοδο της ζωής μου.
Σήμερα ήταν η κηδεία του κυρίου Χρήστου......όχι όμως και αυτών που μου προσέφερε.........
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου