Αισθήματα και σκέψεις

 Σήμερα είχα κανονίσει να συναντηθώ με κάποιος φίλους από το εξωτερικό για να τους βοηθήσω με κάποια θέματα που είχαν να κάνουν κυρίως με Εφορία και Τράπεζα.

Στο τέλος της 4ωρης συναναστροφής μου με τους φίλους μου, αλλά και με τους Ελληνικούς φορείς που προανέφερα, το αίσθημα που μου έμεινε πιο έντονο ήταν αυτό της...κατωτερότητας.
Ναι, το έχω καταλάβει οτι σε θεματα οργάνωσης υπηρεσιων υστερούμε σαν χώρα. Το ίδιο και σε θέματα εκσυγχρονισμού συστημάτων. Το θέμα της γραφειοκρατίας δε θα το σχολιάσω καν.

Όταν όμως μαθαίνεις, πώς λειτουργούν οι αντίστοιχοι φορείς στην Γερμανία, στην Ελβετία ή ακόμα και στην Ιταλία, τότε μπορείς να αισθανθείς πραγματικά πολύ "λίγος" ή "μικρός".
Ποιός πολιτισμός και ποιά κουλτούρα? Δεν είμαστε αξιοι να περηφανευόμαστε για τους προγόνους μας όταν δε μπορούμε δικαιώσουμε και να διατηρήσουμε τουλάχιστον το "όνομα" και την ισχύ που είχαν αποκτήσει εκείνοι στην εποχή τους.

Ζούμε σε εποχές εξέλιξης και εκσυγχρονισμού. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν υπάλληλοι σε καίρια πόστα που να μη μιλάνε αγγλικά. Να μη ξέρουν να καταχωρήσουν στον υπολογιστή στοιχεία, επειδή είναι γραμμένα με λατινικούς χαρακτήρες. Δηλαδή...ο άνθρωπος κατάγεται από την Ελβετία, και έχεις την απαίτηση να σου δώσει όνομα με γράμματα της ελληνικής αλφαβητου?

Ο Έλληνας δεν είναι νομοταγής από επιλογή του.
Ο ξένος που θα έρθει στην Ελλάδα δεν είναι νομοταγής γιατί δε ξέρει το "πως".
Τα πάντα είναι πολύ πολύπλοκα, η χαρτούρα που απαιτείται για το οτιδήποτε είναι πολλές φορές ανούσια και σπάνια βρίσκεται κάποιος που να θέλει ή να μπορεί να εξηγήσει στον ξένο άνθρωπο τι ακριβώς πρέπει να κάνει.

 

Όταν  κάτσαμε να τσιμπήσουμε κάτι για μεσημεριανό, το έφερε κάπως η συζήτηση και μιλώντας για οργάνωση Υπηρεσιών και γενικότερα Δημοσιου Τομέα, τους ανεπτυξα το σενάριο που έχω εγώ στο μυαλό μου.

Κατ' αρχήν πρέπει να δούμε τι έχουμε και τι θέλουμε.

Πόσες είναι αριθμητικά οι Υπηρεσίες του Δημόσιου τομέα? Τόσες.

Ποιές είναι ονομαστικα? Αυτές.

Σε σχέση με τον τόπο/πόλη που έχουν έδρα, πόσοι υπάλληλοι θα ήταν απαραίτητοι ώστε να λειτουργεί σωστά η Υπηρεσία και να εξυπηρετούνται επαρκώς οι πολίτες της συγκεκριμένης περιοχής? Τόσοι.

Πόσοι υπάλληλοι υπάρχουν σήμερα? Τόσοι.

Σε κάποιες Υπηρεσίες υπολοίπονται Υπάλληλοι ενώ σε κάποιες άλλες υπερτερούν των απαιτούμενων.

Επίσης από τους διορισθέντες υπαλλήλους, άλλοι προσφέρουν έργο ενώ άλλοι απλά έχουν βολευτεί και αποτελούν, περισσότερο εμπόδιο, παρά κινητήρια δύναμη στο σύστημα του Δημοσίου. Οι τελευταίοι πρέπει να αποδιωχθούν από το σύστημα.

Πως θα γίνει αυτό?

Η λύση κατ’ εμέ είναι πολύ απλή.

Θα επιλέγούν, για παράδειγμα, 500 άτομα με συνθήκες ιδιωτικού τομέα (για να αποφευχθούν περιπτώσεις «λαδώματος» που εννοείται ότι θα υπάρξουν αν η αμοιβή τους είναι χαμηλή), νέοι, γνώστες του εκάστοτε αντικειμένου και ορεξάτοι για δουλειά. Ο καθένας θα σταλεί «ινκόγντο» (εντελώς μυστικά, χωρις να το γνωρίζει κανεις, ουτε καν οι προιστάμενοι) σε μια ή περισσότερες Υπηρεσίες του Δημοσίου, σε συγκεκριμένα πόστα, για 1- 2 μήνες παραδείγματως χάριν. Δε θα κάνουν τίποτα το συγκεκριμενο, απλά θα παριστάνουν τους πολίτες που προσπαθούν να εξυπηρετηθούν από την εκάστοτε Υπηρεσία (θα μπορούσαν μάλιστα να αναλάβουν να βγαλουν εις πέρας αληθινές υποθέσεις πολιτών). Στην ουσία όμως, θα τσεκάρουν τους Υπαλλήλους (ωράρια, εξυπηρέτηση κτλ).

Μετά το πέρας της περιόδου αυτής, οι «ελεγκτές» θα συντάξουν αναφορές, βάσει αυτών που βιώσανε, σχετικά με το ποιοί υπάλληλοι, 

α) είναι γνώστες του αντικειμένου τους και 

β) παράγουν έργο εντός λογικών περιθωρίων στο συγκεκριμένο πόστο που βρίσκονται.

Οι υπόλοιποι θα αποζημιωθούν (εάν είναι απαραιτητο) και θα απολυθούν.

Εάν, μετά από αυτό το ξεκαθάρισμα, υπολοίπονται υπάλληλοι από κάθε υπηρεσία, θα προσληφθεί ο απαιτούμενος αριθμός πτυχιούχων και διπλωματούχων ατόμων, μέσω αξιοκρατικού συστήματος γραπτών εξετάσεων, για να προσληφθουν άτομα βάσει προσόντων και όχι «μέσου», προς αποφυγην εμφάνισης του ιδίου φαινομένου που επικρατούσε έως σήμερα.

Φυσικά, καθότι Έλληνες, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ακόμα και για τον πιο τυπικό υπάλληλο να χαλαρώσει όταν συνειδητοποιήσει ότι έχει «βολευτεί» σε μια θέση.

Γι’αυτό το λογο, 

α) θα αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και 

β) οι «μυστικοί ελεγκτές» θα κάνουν την ινκόγκνιτο εμφάνιση τους 2-3 φορές το χρόνο, σε διαφορετικές υπηρεσίες κάθε φορά, έτσι ώστε να μην εφησυχάζουν οι "νέοι" και να ξέρουν οτι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δουν την πόρτα της εξόδου και αυτοί, όπως και οι προκάτοχοι τους.

Ναι, το πλάνο αυτό απαιτεί την μισθοδοσία 500 επιπλέον ατόμων (των ελεγκτών), καθώς επίσης και ικανοποιητικούς μισθούς για τη νέα γενιά δημοσίων υπαλλήλων. Όμως δε μπορείς να δεις αποτέλεσμα χωρίς να δώσεις κάτι. Δούναι και λαβείν, όπως σοφά λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Είμαι σίγουρη, δε, ότι θα εξοικονομηθούν περισσότερα χρήματα από την απομάκρυνση των μη παραγωγικών ατόμων από θέσεις διοίκησης και γενικότερου δημόσιου τομέα.

Οι φίλοι μου από το εξωτερικό βρήκαν σωστή τη σκέψη μου και μάλιστα τόσο απλή που απόρησαν πώς δεν το έχουν σκεφτεί οι αρμόδιοι άνθρωποι στα Υπουργεία μας, ως πρόταση βελτίωσης και οργάνωσης του "άναρχου" Δημόσιου Τομέα μας, όπως αποκαλείται στο εξωτερικό.

Σε αυτό το σημείο δεν είχα απάντηση να τους δώσω. Ούτε κι εγώ ξέρω.

Ίσως επειδή είναι μια πολύ απλοική σκέψη, ενώ όποιος αναλαμβάνει κάποια θέση "κλειδί" θεωρεί πως πρέπει να σκέφτεται πολύπλοκα και...διαπλεκόμενα όπως μας έχουν συνηθήσει τόσα χρόνια τώρα...