Ο Έλληνας και η κουτοπονηριά...

Για μια ακόμα φορά βρίσκομαι σε μια ουρά Δημόσιας Υπηρεσία για να καταθέσω τον οβολό μου.
Η ώρα είναι...κάπου γύρω στις 10:30. Μετά από αρκετή αναμονή έχει έρθει επιτέλους...σχεδόν η σειρά μου! Η υπάλληλος εξυπηρετεί μια κυρία και αμέσως μετά είμαι εγώ.

Πες το παραξενιά, πες το χούι...στέκομαι 2-3 βήματα πίσω από την κυρία αυτή. Δε βρίσκω το λόγω να κολλήσω από πίσω της σαν βδέλλα και να στήσω αυτί για να μάθω τι συναλλαγές έχει εκείνη με το Δημόσιο. I give her space. 

Ξάφνου, έρχεται ένας πιτσιρικάς και χώνεται στο κενό ανάμεσα στην κυρία και εμένα.
ΣΟΚ!
Τον χτυπάω ελαφρά στον ώμο και γυρίζει πρς το μέρος μου.

Εγώ : Όλα καλά?! 
Πιτσιρικάς : Ε, εδώ να πληρώσω κάτι και φεύγω...
Εγώ : Το κατάλαβα. Κι εγώ για τον ίδιο λόγο στέκομαι εδώ!
(οτι??...εγώ πήγα για να ριλαξάρω εκεί?!)

Πιτσιρικάς : Α! Ε, τώρα τώρα, μισό λεπτό θα κάνω δεν θα αργήσω...165 Ευρώ είναι να πληρώσω μόνο...
Εγώ : Εγώ 95 Ευρώ...
(νόμιζε οτι είχε μικρό ποσό και γι' αυτό είχε προτεραιότητα?!)

Πιτσιρικάς : Μα, είμαι και από τις 10 εδώ...
Εγώ : Εγώ από τις 9:20...
(και είμαι ακόμα ψύχραιμη!)

Πιτσιρικάς : Έχω να προλάβω μετά και το Λιμεναρχείο ανοιχτό...
Εγώ : Εγώ Τράπεζα και ΙΚΑ...
(πφ...Λιμεναρχείο...5 λεπτών δουλειά!)

Πιτσιρικάς : Έχω και τη μέση μου και δε μπορώ να στέκω...
Εγώ : Έχω ορθοστατική υπόταση...
(...θές να λιποθυμίσω για να πειστείς?!)

Πιτσιρικάς : Χμ...δεν υπάρχει περίπτωση, ε?!
Εγώ : Εμμ...!!

Αποκαρδιωμένος ο πιτσιρικάς πήγε πίσω από τα 7 άτομα που βρισκόντουσαν στην ουρά μετά από εμένα.
Ο παππούλης που βρισκόταν ακριβως πίσω μου, με ακούμπησε ελαφρά στο μπράτσο...

Παππούλης : Καλά του τα 'πες!
Εγώ : Είχε ψαθυρά επιχειρήματα...!

Με κοίταξε με απορία. Απλά χαμογέλασα. Που να του εξηγώ τώρα...είχε έρθει και η σειρά μου!