Σ.ε.π.τ.έ.μ.β.ρ.η.ς. λέμεεεε...!

Έλα, σοβαρά τώρα...πες μου οτι απόψε ξεχρέωσα με τις χάρες που Σου χρωστάω και που μου ανταποδίδεις με περιστατικά γκαντεμιάς...!

Βγαίνω το βραδάκι να συναντήσω κάποιους οικογενειακούς γνωστούς, που ήθελαν να με δουν πριν φύγουν μεθαύριο για Αθήνα.
(αυτό που ΟΛΟΙ θελουν να με δουνε πριν φύγουν...?!...ώρες και φορές νιώθω σαν την Ακρόπολη...! εγώ θα φταίω μετά αν αρχίσω να τους κόβω εισιτήρια?!)

Ας πάρω λέω και το αμάξι γιατί θα βγούμε για φαί παραέξω.
Ψιχάλιζε. Δεν έδωσα σημασία. 16 Σεπτέμβρη είναι...!

Όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που έκατσα στο τραπέζι να ρημαδοτσιμπήσω κι εγώ σαν 22χρονο παιδί.
Άρχισε να βρέχει.
Μετά άρχισε να ρίχνει καρέκλες, τραπέζια και άλλα συναφή έπιπλα.
Στη συνέχεια ήρθε ο κατακλυσμός.

Θυμόμαστε όλοι οτι σήμερα έχει 16 ο Σεπτέμβρης, ετσιιιι?!

Και εκεί απάνω που καθόμασταν αναπαυτικά και απολαμβάναμε τον κατακλυσμό...και το Νώε με την κιβωτό του που πέρασε και μας είπε ένα "γειά!".........ΝΤΑΑΑΑΚ...διακοπή ρεύματος.
Σηκώνομαι από την καρέκλα να κοιτάξω σε τι έυρος έχει πέσει η σκοτεινιά και...ξανακάθομαι όταν διαπιστώνω οτι η διακοπή είναι τοπική. Μόνο το μαγαζί που ήμασταν είχε θαφτεί στο σκοτάδι. Τέλεια!

Κάτι κουλό έπαιζε με τις ασφάλειες του ρεύματος και τον κατακλυσμό γιατί η τάση δεν επανήλθε ποτέ πλήρως. Τα φώτα και η μουσική τρεμόπαιζαν συνεχως.
Έχετε δοκιμάσει ποτέ να φάτε υπό τον φωτισμό disco-night?! Not funnyyyyyyy...!
Ευτυχώς το κατάλαβαν οι του μαγαζιού, κατέβασαν τους διακόπτες για τα φώτα και μας μοίρασαν κεριά στα τραπέζια.

Λίγο το κερί...λίγο η βροχή...λίγο το φαί...άρχισα να κορώνω! Βρίσκω εύκαιρο ένα αδειανό πιάτο (μας είχαν φέρει ένα παραπάνω σερβίτσιο), το πιάνω και αρχίζω να μου κάνω αέρα.
Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, ένας σερβιτόρος που ερχόταν με το δίσκο για να πάει μια παραγγελία σε κάποιο τραπέζι, καθώς περνούσε από δίπλα μου, νόμιζε λέει οτι έτσι όπως κρατούσα το πιάτο θα του το πετούσα (?!), πήγε να το αποφύγει (?!), δεν υπολόγισε καλά το χώρο, με αποτέλεσμα κάτι παΐδάκια να προσγειωθούνε στην ποδιά της γυναίκας του γειτονικού τραπεζιού και μια χωριάτικη να προσγειωθεί στα κεφτεδάκια του άντρα της.
Το περίεργο ήταν οτι κανείς δεν έριξε το φταίξιμο σε μένα! Πφ...και είχα ετοιμάσει μέσα σε δευτερόλεπτα της υπερασπιστική μου γραμμή...τι να πείς...χάθηκε άλλη μια ευκαιρία να διαπρέψω!

Βρισκόμενοι (τρομάρα μας!) σε περίοδο εκσυγχρονισμού, οι παραγγελίες δίνονταν ηλεκτρονικά και ανάλογα έβγαιναν οι λογαριασμοί.
Ζητήσαμε λοιπόν κι εμείς κάποια στιγμή να πληρώσουμε και......47 λεπτά αργότερα έρχεται ο σερβιτόρος με ένα μπλοκάκι και μας λέει :
"Το σύστημα έχει μπλοκάρει με την αστάθεια στο ρεύμα και δε μπορώ να σας βγάλω το λογαριασμό από τη μηχανή. Θυμάστε να μουπείτε τι φάγατε για να σας βγάλω χοντρικά πόσο χρωστάτε?!"
Έτσι κ έγινε. Του τα είπαμε όλα. Μας είπε οτι οφείλαμε 35 ευρώ.
Φάγαμε του σκασμού.
6 άτομα.
35  ευρώ.
Αυτό το "χοντρικά" τελικά...πολύ γαμάτο...!!

Κατά τα άλλα...με το που σηκωθήκαμε να φύγουμε ξεκίνησε πάλι να ρίχνει τουλούμια...
...ένα άτομο γλίστρησε, έπεσε στα γόνατα και μου φάνηκε οτι άρχισε να υμνεί τον αλλάχ...
...ένα άτομο έσκισε το πατελόνι του που πιάστηκε στον προφυλακτήρα ενός αυτοκινήτου, όταν αυτός προσπάθησε να αποφύγει τα βρεγμένα φύλλα ενός δέντρου (εδώ είχε γίνει μουσκίδι ολόκληρος, τα φύλλα θα έκαναν τη διαφορα, ε?!)...
...την άλλη την πιτσίλισε ένα αμάξι που πέρασε από δίπλα της και μπήκε ταυτόχρονα και σε μια λακούβα με νερό...
...και κάποιοι είχαν αρχίσει ήδη να φταρνίζονται.

Είπα  να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να τους φορτώσω όλους στο αμάξι και να τους κάνω delivery στα σπίτια τους (κάποιοι είχαν έρθει με ταξί και άλλοι με μηχανάκια).
Δεν είναι οτι δεν ήθελα να τους βάλω στο αμάξι. Απλά...επειδή οι υαλοκαθαριστήρες μου δεν υπάρχουν......κυριολεκτικά μιλάω...δεν υπάρχουν = τους είχα βγάλει για να θυμηθώ να πάω να τους αλλάξω πριν έρθει ο Νοέμβρης και οι βροχές (?!) και τους είχα αφήσει στο σπίτι...ε, νόμιζα οτι δε θα με εμπιστεύονταν να τους πάω με το αμάξι.

Τελικά έκανα λάθος. Με εμπιστεύτηκαν. Μπήκαν στο αμάξι. Ήμουν περήφανη!
Βέβαια κλονίστηκα λίγο όταν παρατήρησα οτι :
α) δεν μιλούσαν πολύ μέσα στο αμάξι (τα "α", "ω", "ι" δεν πιάνονται για λέξεις),
β) κάποιοι είχαν γουρλωμένα μάτια καθόλη τη διαδρομή και
γ) είχαν γαντζωθεί μέχρι και από την οροφή του αυτοκινήτου!
ΑΛΛΑ...σταθερή στις αποφάσεις μου, παρέμεινα περήφανη μέχρι το τέλος της διαδρομής!

Γενικά ήταν μια βραδιά γρουσούζικη. Είτε αυτό, είτε η παρέα ήταν επιρεπής στη γκρίνια!
Εξουθενώθηκα...

Οπότε Μεγάλε...?! Είμαστε πάτσι για τον υπόλοιπό μήνα ή μου έχεις ετοιμάσει και άλλα τέτοια αστειάκια σαν το σημερινό?!

Note : Έτσι και είμαι άυριο, Σεπτεμβριάτικα με πνευμονία...............να θυμηθώ να κατεβάσω το "Castle" να το δω. Πως θα περάσει η ώρα ούσα κλινήρης?!

Υ.Γ. : Ας βάλει κανείς υπενθύμηση στο κινητό του να πάω κάποια στιγμή για τους υαλοκαθαριστήρες μου και για αθλητικά παπούτσια. Τα παλιά τα έλιωσα κυριολεκτικά  από κάτω :)