Αναμνήσεις Αρχαιολογίας...

Μια από τις δουλειές που είχα σημειώσει να κάνω σημερα ήταν να περάσω από την Αρχαιολογία να πάρω μια απόφαση που θα ήταν έτοιμη. Το πρώτο άτομο που συνάντησα μόλις έφτασα ήταν μια νεαρή υπάλληλος, γνωστή φυσιογνωμία. Αυτή με θυμήθηκε πιο γρήγορα και...χαμογέλασε...

Υπό άλλες συνθήκες θα προσβαλλόμουν, αλλά όταν θυμήθηκα κι εγώ ποιά ήταν η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε...της έδωσα άφεση αμαρτιών...

21 Ιουνίου 2011...ακολουθεί περιγραφή γεγονότων όπως τα είχα βιώσει εκείνη την ημέρα (απο εμάιλ στις κολλητές) :

"Αίτηση γι' αυτό το χαρτί κατέθεσα στην Αρχαιολογία 4/5.........4 ΜΑΙΟΥ δηλαδή, οπότε ήταν φυσικό να έχω έναν άλφα εκνευρισμό για το ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα μου δώσουν την απάντηση.

Τηλέφωνα στην Αρχαιολογία ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΝΕ. Σε φάση...Π-Ο-Τ-Ε! Παίρνουν μόνο καμιά φορά...έτσι για να λένε οτι δουλεύουνε. Ε, μια από αυτές τις φορές που σήκωσαν το τηλέφωνο ήταν και χθες, που με πήραν να μου πουν οτι το χαρτί είναι έτοιμο και όποτε θέλω να πάω να το πάρω. Η φάση είναι οτι δεν πήραν στο κινητό, αλλά στο σταθερό και το σήκωσε η μάνα μου (που δεν είχε ιδέα). Οπότε την ακούω εγώ από μέσα να λέει "οχι κυρία μου δεν έχω κάνει καμία αίτηση στην Αρχαιολογία...ναι εγώ είμαι η Ε.Κ...".....και παίζω ένα σάλτο και τρέχω να προλάβω το τηλέφωνο πριν τους το κλείσει στη μούρη η Mum...μου 'φυγε  μαγκιά σου λέω!  Οπότε σήμερα πρωί πρωί πήγα να το πάρω.

Αφού το πήρα το πολυπόθητο, το έβαλα πάνω από το φάκελο που κρατούσα και κίνησα προς ένα βιβλιοπωλείο για να το βγάλω μια φωτοκόπυ.

Στο δρόμο με σταματάει μια ευγενέστατη γυναίκα και με ρωτάει πως θα πάει στην οδό Πορτάλιου. Προβληματίστηκα. Ποιά είναι η Πορτάλιου? Μετά μου λέει, οτι θέλει να πάει στη Ρώσικη Πρεσβεία που της είπανε οτι είναι εκεί. Εμ, τι να της κάνω, δεν έκανε τη σωστή ερώτηση από την αρχή. Αν μου έλεγε "που είναι η πρεσβεία" δε θα χάναμε πολύτιμο χρόνο!

Εκεί λοιπόν που της εξηγώ...περνάει ένα ευγενέστατο πουλάκι και τσουουουπ μου ρίχνει τα απόβλητα του. Όχι όπου κ όπου. Πάνω στο χαρτί της Αρχαιολογίας. Και πιο συγκεκριμένα ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ+ΥΠΟΓΡΑΦΗ της Αρχαιολόγου, το αλήτικο ξανθό πουλί της νιότης...

Να τρίβω εγώ το χέσιμο από το έγγραφο...τίποτα...ψιλοσκίστηκε και το χαρτί σε εκείνο το σημείο...μια ομορφιά!

Ξανά ανεβαίνω Αρχαιολογία. Μπαίνω μέσα και είναι αυτή τη φορά μια νεαρούλα υπάλληλος :

υπάλληλος : Τι θα θέλατε?
εγώ : Ήρθα το πρωί και πήρα μια απόφαση για ένα αγροτεμάχιο...
υπάλληλος : Μάλιστα
εγώ :Καιαιαι...επειδή είχα ένα συμβάν...δε θα μπορέσω να χρησιμοποιήσω το χαρτί που μου δώσατε για την Πολεοδομία...
υπάλληλος : ?
εγώ : ...οπότε θα ήθελα αν γίνεται να βγάλουμε ένα φωτοαντίγραφο από το άλλο που κρατήσατε εσείς εδώ και να το κάνουμε γνήσιο αντίγραφο
υπάλληλος : Αχ, δε νομίζω οτι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, αυτά έχουν υπογραφεί από την αρμόδια που είναι σε άδεια τώρα και...
εγώ : Ναι, αλλά το έγγραφο που μου δώσατε είναι κάπως κατεσταμμένο...
υπάλληλος : Εκτός αν το έγγραφο έχει καεί, καμία άλλη καταστροφή δεν είναι τόσο κακή ώστε να μη μπορείτε να το...
εγώ : Το έχεσε πουλί...
υπάλληλος : Εσείς το...?
εγώ : Οχι δικό μου πουλί. Πουλί από τον ουρανό.
υπάλληλος : (ίχνη χαμόγελου στο πρόσωπο της. συγκρατήθηκε) Εντάξει, μπορείτε να το σκουπ...
εγώ : Έχεσε πάνω στις υπογραφές.

Διέκρινα δυσπιστία στο αριστερό της μάτι όσον αφορά τα λεγόμενα μου. Έβγαλα το χαρτί και της το έδειξα.

Από 'κεί και πέρα, το πράγμα κύλησε ομαλά. Η μικρή έβαλε τα γέλια. Μπήκε μέσα μια άλλη μεγαλύτερη...συνέβαλε και αυτή στο γέλωτα της μικρής...και ήμασταν όλοι μαζί μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. "