Συγγενείς...

Τελικά παρευρέθηκα στον πρώτο γάμο . Ξάδερφος...νομίζω τρίτος.
Κάθε που τυχαίνει κάποια κοινωνική υποχρέωση από αυτή τη μεριά των συγγενών, καταλήγω στο τέλος...ούτε κι εγώ δε μπορώ να προσδιορίσω το πώς...ευχάριστα?...προβληματισμένα?...ίσως λίγο τυχερή?

Κάποια στιγμή στη βραδυά, έπιασα τον εαυτό μου να τους χαζεύω. Τριάντα-Τριάντα πέντε ξαδέρφια, άλλοι μεγάλοι, άλλοι μικροί (παλικαράκια όπως τους αποκαλούμε!)...που όταν συναντά ο ένας τον άλλο, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, γελάνε...όχι όμως με τον απλό καθημερινό τυπικό τρόπο που έχουμε συνηθίσει να το κάνουμε όλοι.
Σε αγκαλιάζουν και το νιώθεις οτι χαίρεται που σε βλέπει.
Σου χαμογελάνε και σου μεταδίδουν μια ζεστασιά.
Είναι ο ένας για τον άλλο καλύτερα και από αδερφός.
Γίνονται θυσία χωρίς καν να τους το ζητήσεις.
Άνθρωποι καλοσυνάτοι, με καρδιά μεγάλη... που στις λύπες σου στέκονται δίπλα σου και στις χαρές σου είναι ικανοί να κάψουν τον κόσμο όλο!
Άνθρωποι που είναι περήφανοι και που σε κάνουν να νιώθεις περήφανη...

Νιώθω τυχερή που έχω τέτοιους συγγενείς, έστω και μακρινούς...αλλά και άτυχη που δεν έχω έρθει πιο κοντά τους ακόμα και στην καθημερινότητα μας.

Anyway, μιας και ξεκίνησα τον απολογισμό τους γάμου αυτόυ...τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σημερινή βραδύα ήταν 3 :

1) Κάποιος που με πλησίασε (δε νομίζω οτι είχαμε κάποια συγγένεια...μου φάνηκε άγνωστος), μου έδωσε ένα τριαντάφυλλο και όταν τον ρώτησα με απορία
"γιατί...τί έκανα?"
μου απάντησε
"απλά γιατί υπάρχεις..."...
Γιατί ναι...είναι τόσο απλό να κάνεις μια γυναίκα να χαμογελάσει.........

2) Κατά τη 1:30 οι λυρατζήδες αποχώρησαν και τη θέση τους πήραν κάποιοι μουσικοί που θα συνέχιζαν με λαικό πρόγραμμα. Ξεκίνησε με ζειμπέκικα...και συνέχισε έτσι για πάνω από μια ώρα! Τελικά το ζειμπέκικο είναι......είναι..............απερίγραπτος χορός! Καθαρά ανδρικός βέβαια!
Κάποια στιγμή που έπιασε ο γαμπρός το μικρόφωνο και τραγούδησε κάποια παλιά βαριά ζειμπεκικα...και όλα τα ξαδέρφια ανέβηκαν και έριξαν τις γύρες τους......πφ.........δεν υπάρχουν λόγια! Speechless! Κανονικά.

3) Φεύγοντας ένας θείος με έπιασε αγκαλιά και μου είπε με σοβαρό ύφος
"κανόνισε σε 15-20 μέρες να λάβω το προσκλητήριο του δικού σου γάμου..."
Όταν με είδε και απόρησα, συνέχισε την πρόταση του
"...γιατί αλλιώς την επόμενη φορά που θα σε δώ θα σου φέρω 5-6 υποψήφιους να διαλέξεις".
Εντάξει, γελάσαμε μετα...και.........φαντάζομαι οτι ήταν κάτι μεταξύ αστείου και κρασιόυ.........
Βέβαια είναι και το οτι σε 3 βδομάδες θα ξαναβρεθούμε όλο το σόι σε μια βάφτιση ενός δικού μας.........3 βδομάδες......"15-20 μέρες"...............ωχ, λες...?!


Υ.Γ. : Είχα καιρό να ακούσω λαικό πρόγραμμα...είχα ξεχάσει οτι και αυτά χρειάζονται που και που......το ευχαριστήθηκα, το ομολογώ! Guilty!