Η Κυριακή ήρθε.
Η βάφτιση έγινε.
Έκβαση : επιτυχής!
Απολογισμός :
362 "και στα δικά σου".
(μπορεί να μου ξέφυγαν 5-6 προσκεκλημένοι)
157 "πάντα άξια".
(για κάποιον περίεργο λόγο, νόμιζαν οτι εγώ βάφτισα το παιδί!)
3 κηρύγματα με θέμα το "πρέπει να / πότε θα...βρεις κάποιον να ανοίξετε μαζί σπίτι"
(λες και είναι εύκολο στις μέρες μας. και το να βρεις κάποιον και το να φτιάξεις ένα σπίτι!)
2 προξενιά.
(καθόλου διακριτικά. χύμα τελείως!)
1 χαρτάκι με τηλέφωνο στην τσάντα μου.
(δεν το ήξερα οτι γίνονται ακόμα αυτα! θα μπορούσε πάντως να επισυνάψει και μια φωτο του. το σκέτο "γιάννης" δε μου λέει πραγματικά τίποτα!)
+ 1,5 κιλό.
(μόνο από φαγητό μιλάμε τωρα. τα ποτά δεν τα λαμβάνουμε υπόψιν)
1 μελανιά.
(στο γοφό. μη με ρωτήσει κανείς "τι + πώς". δεν έχω ιδέα!)
2 ξενυχιάσματα.
(αυτά έγιναν πάνω στο χορό. τα κατάλαβα μια χαρά!)
1 μάτιασμα.
Σε γενικές γραμμές πήγε καλά το πράγμα.
Σαφέστατα οι βαφτίσεις υπερέχουν των γάμων.
Και φυσικά είναι καλύτερα το μεσημέρι παρά το βράδυ.
Best moment of the event :
Μετά την εκκλησία και την όλη αρχική βαβούρα στο τραπέζι, εκεί λίγο πριν το σούρουπο, βρήκα την ευκαιρία και το έσκασα για λίγο. Πήρα τα τακούνια στο χέρι, ένα ποτήρι κρασί στο άλλο και κατέβηκα στην παραλία. Βρήκα καταφύγιο σε μια ξαπλώστρα λίγο πιο πέρα.
Και πάνω που προσπαθούσα να απομονώσω τον ήχο της θάλασσας και να ηρεμήσω, ο dj άλλαξε το πρόγραμμα και από κρητικά, το γύρισε σε μπαλάντες και slow rock κομμάτια 2-3 δεκαετιων πίσω.
Μου έφερε αναμνήσεις. Τον αγάπησα!
Με μελαγχόλησε. Τον μίσησα!
Με ταξίδεψε. Του είμαι ευγνώμον!
Κάνα 20λεπτο κράτησε η παραμονή μου στον "παράδεισο". Ναι. Μόνο!
Μετά άκουσα να με φωνάζουν. Από το μεγάφωνο!! Και ήμουν απλά...η αδερφή του νονού...!
Η βάφτιση έγινε.
Έκβαση : επιτυχής!
Απολογισμός :
362 "και στα δικά σου".
(μπορεί να μου ξέφυγαν 5-6 προσκεκλημένοι)
157 "πάντα άξια".
(για κάποιον περίεργο λόγο, νόμιζαν οτι εγώ βάφτισα το παιδί!)
3 κηρύγματα με θέμα το "πρέπει να / πότε θα...βρεις κάποιον να ανοίξετε μαζί σπίτι"
(λες και είναι εύκολο στις μέρες μας. και το να βρεις κάποιον και το να φτιάξεις ένα σπίτι!)
2 προξενιά.
(καθόλου διακριτικά. χύμα τελείως!)
1 χαρτάκι με τηλέφωνο στην τσάντα μου.
(δεν το ήξερα οτι γίνονται ακόμα αυτα! θα μπορούσε πάντως να επισυνάψει και μια φωτο του. το σκέτο "γιάννης" δε μου λέει πραγματικά τίποτα!)
+ 1,5 κιλό.
(μόνο από φαγητό μιλάμε τωρα. τα ποτά δεν τα λαμβάνουμε υπόψιν)
1 μελανιά.
(στο γοφό. μη με ρωτήσει κανείς "τι + πώς". δεν έχω ιδέα!)
2 ξενυχιάσματα.
(αυτά έγιναν πάνω στο χορό. τα κατάλαβα μια χαρά!)
1 μάτιασμα.
(βαρβάτο όμως!)
Σε γενικές γραμμές πήγε καλά το πράγμα.
Σαφέστατα οι βαφτίσεις υπερέχουν των γάμων.
Και φυσικά είναι καλύτερα το μεσημέρι παρά το βράδυ.
Best moment of the event :
Μετά την εκκλησία και την όλη αρχική βαβούρα στο τραπέζι, εκεί λίγο πριν το σούρουπο, βρήκα την ευκαιρία και το έσκασα για λίγο. Πήρα τα τακούνια στο χέρι, ένα ποτήρι κρασί στο άλλο και κατέβηκα στην παραλία. Βρήκα καταφύγιο σε μια ξαπλώστρα λίγο πιο πέρα.
Και πάνω που προσπαθούσα να απομονώσω τον ήχο της θάλασσας και να ηρεμήσω, ο dj άλλαξε το πρόγραμμα και από κρητικά, το γύρισε σε μπαλάντες και slow rock κομμάτια 2-3 δεκαετιων πίσω.
Μου έφερε αναμνήσεις. Τον αγάπησα!
Με μελαγχόλησε. Τον μίσησα!
Με ταξίδεψε. Του είμαι ευγνώμον!
Κάνα 20λεπτο κράτησε η παραμονή μου στον "παράδεισο". Ναι. Μόνο!
Μετά άκουσα να με φωνάζουν. Από το μεγάφωνο!! Και ήμουν απλά...η αδερφή του νονού...!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου