52 λεπτά σκότος...

Η καθημερινότητα κυλούσε βαρετά όπως πάντα, ένα κρύο απόγευμα της άνοιξης, όταν ξαφνικά...έγινε το κακό!

19:03. Διακοπή ρεύματος.

Μάλιστα!

Ωραία, ας παρακάμψουμε το γεγονός οτι ο υπολογιστής έκλεισε αμέσως, χωρίς να κάνει κιχ το ups. Δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα οι μέρες, οπότε σκοτάδι επικρατεί παντού. Τι κάνουμε μέχρι να έρθει πάλι το ρευμα?

1) Ας δούμε γιατί δε λειτούργησε το Ups.

    - ΖΟΝΚ! Εδώ την ημέρα δε ξέρεις που πάνε τα τέσσερα, περιμένεις μέσα στα σκοτάδια να βγάλεις διάγνωση?

2) Ας βάλω το κινητό να φορτίζει. Χμ...γιατί δε φορτίζει? Δεν κάνει καλή επαφή? Δεν έχει μπει καλά στην πρίζα? Χάλασε ο φορτιστής? Όχι ρε γαμώτο, λες να φταίει που μου έπεσε το πρωί κάτω για 3672η φορά?

    - ΖΟΝΚ! Δεν έχουμε ρεύμα ζώον!

3) Ας πάω να χαζέψω στην τηλεόραση.
    - ΖΟΝΚ! Η τηλεόραση δε λειτουργεί με υπέρυθρες. Χελόόόόόόόου?!?


4) Ααα, ευκαιρία να ξαναπιάσω εκείνο το βιβλίο που είχα αφήσει στη μέση!

    - ΖΟΝΚ! Είσαι χαζή είπαμε...όχι γάτα για να βλέπεις στο σκοτάδι!

5) Να ράψω εκείνο το κουμπί που μου ξηλώθηκε από την πυτζάμα!
   -ΖΟΝΚ! Γιατί δεν πιάνεις καλύτερα το πλεκτό? Ενα ζευγάρι κάλτσες το προλαβαίνεις μέχρι να έρθει το ρέυμα πάλι!

6)  Πείνασα με όλο αυτό το σκοτάδι. Τι έχει στο ψυγείο να φάμε?

    - ΖΟΝΚ! Και να 'χει τίποτα, νομίζεις οτι θα το δεις? Ή έπρεπε να βουτήξεις τα δάχτυλα σου στην ταραμοσαλάτα, για να καταλάβεις οτι δεν είναι σοφό το να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι?!

20:55. Ανάβουν τα φώτα!
"ΟΛΕ"...πρόλαβα να πω, πριν βυθιστώ και πάλι στο σκοτάδι.

Τώρα πια είμαι σίγουρη. Έχουν καλωδιώσει το σπίτι και καταγράφουν τις αντιδράσεις μου. Δεν είμαι όμως ακόμα σίγουρη για το ποιοί βρίσκονται πίσω από τις κάμερες. Γήινοι ή...εξωγήινοι!