Περιστατικό 1 :
Έτοιμη να φύγω από το χωριό, αφού έχω τελειώσει τις δουλειές που είχα να κάνω, ενημερώνω τα πλήθη τριγύρω μου (το εξής ΕΝΑ άτομο, τον αδερφό μου) για το γεγονός αυτό...:
εγώ : Λέω να φεύγω σιγά σιγά...
brother : Μμμ. Ναι, τέτοια ώρα σταματάνε και τα φωτοβολταικά να δουλεύουνε.
Άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες για το αμάξι...
Έξι δευτερόλεπτα αργότερα σταματάω και γυρνάω πίσω :
εγώ : Με είπες "φωτοβολταικό"?
Φυσικά και δεν έλαβα απάντηση. Αφού αμφιταλαντέυτηκε λίγο για το τι θα κάνει, τελικά προτίμησε να πάει να κουρέψει τους φοίνικες.
Περιστατικό 2 :
Επιστροφή βράδυ από τας εξοχάς στα ενδότερα της πόλης... :
mum : μπλα μπλα? μπλα? μπλα μπλα μπλα?...
εγώ : μμ...οχι...μάλλον...
mum : ...και να μην τρέχεις...να πηγαίνεις με ##ήντα...
εγώ : Ντάξει, ντάξει, σε κλείνω τώρα για να φύγω...
...λιγότερο από μια ώρα αργότερα...:
mum : Σαν πολύ γρήγορα δεν ήρθες?
εγώ : Οχι, μια ώρα έκανα...
mum : Αποκλείεται. Έτρεχες, ε? Με πόσο πήγαινες?
εγώ : Με ενενήντα.
mum : Πόσο???
εγώ : Ενενήντα?
mum : Παιδί μου είσαι τρελό?
εγώ : ?.....μα, με ενενήντα δε μου είπες να πηγαίνω?
mum : Με πενήντα σου είπα!!!
εγώ : Α. Δεν είχα καλό σήμα. Σόρυ.
mum : Σόρυ? Τι σόρυ? Δηλαδή θα πήγαινες με 150 χλμ/ωρα, και επειδή νόμιζες οτι σου είπα να πηγαίνεις με 90, συμβιβάστηκες?
Η αυθόρμητη απάντηση, που λίγο έλειψε να μου ξεφύγει, ήταν "ναι"!
Νέος διαπλικτισμός βρίσκεται στα σκαριά.
Αντέχω? Οχι. Οπότε, περνάμε στο back-up plan.
εγώ : Εχει τίποτα να φάμε? Ψιλοπεινάω...
mum : Α, να σου ζεστάνω τη σούπα. Πήρα και φρέσκο ψωμί...μπλα μπλα μπλα...
Στόχος επετέφχθει!
Περιστατικό 3 :
Λαμβάνω κλήση στο κινητό...
φίλη : Ρηνιώώώ
εγώ : Μμμ?
φίλη : Να σε ρωτήσω κάτιιι?
εγώ : Χρειάζεται να μου χορηγηθεί βαλεριάνα πρώτα?
φίλη : Όχι, όχι, απλά δε θέλω να γελάσεις!
εγώ : Ο.Κ....είμαι εγκρατής τύπος...για πες...
φίλη : Να μωρέ...θυμάμαι το password που μου είχες βάλει στο email μου...
εγώ : Καλό σημάδι αυτό!
φίλη : Αλλά δε θυμάμαι το email μου!
εγώ : ???!!
φίλη : Γι' αυτό σε πήρα. Επειδή μου είχες ανοίξει εσύ το λογαριασμό του email μου, έλεγα μήπως το θυμάσαι κιόλας...!
Και όχι...δε γέλασα!
Περιστατικό 4 :
Το σπίτι κουνιέται. Και όχι δεν γίνεται πάρτυ δίπλα!
mum : Μωρέ...?...τι γίνεται?
εγώ : Σεισμός.
mum : Σεισμός???
εγώ : Μπορούμε να το συζητήσουμε άυριο το πρωί?!
Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να τα λύνουμε όλα, τις στιγμές που εγώ είμαι κομμάτια...
Έτοιμη να φύγω από το χωριό, αφού έχω τελειώσει τις δουλειές που είχα να κάνω, ενημερώνω τα πλήθη τριγύρω μου (το εξής ΕΝΑ άτομο, τον αδερφό μου) για το γεγονός αυτό...:
εγώ : Λέω να φεύγω σιγά σιγά...
brother : Μμμ. Ναι, τέτοια ώρα σταματάνε και τα φωτοβολταικά να δουλεύουνε.
Άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες για το αμάξι...
Έξι δευτερόλεπτα αργότερα σταματάω και γυρνάω πίσω :
εγώ : Με είπες "φωτοβολταικό"?
Φυσικά και δεν έλαβα απάντηση. Αφού αμφιταλαντέυτηκε λίγο για το τι θα κάνει, τελικά προτίμησε να πάει να κουρέψει τους φοίνικες.
Περιστατικό 2 :
Επιστροφή βράδυ από τας εξοχάς στα ενδότερα της πόλης... :
mum : μπλα μπλα? μπλα? μπλα μπλα μπλα?...
εγώ : μμ...οχι...μάλλον...
mum : ...και να μην τρέχεις...να πηγαίνεις με ##ήντα...
εγώ : Ντάξει, ντάξει, σε κλείνω τώρα για να φύγω...
...λιγότερο από μια ώρα αργότερα...:
mum : Σαν πολύ γρήγορα δεν ήρθες?
εγώ : Οχι, μια ώρα έκανα...
mum : Αποκλείεται. Έτρεχες, ε? Με πόσο πήγαινες?
εγώ : Με ενενήντα.
mum : Πόσο???
εγώ : Ενενήντα?
mum : Παιδί μου είσαι τρελό?
εγώ : ?.....μα, με ενενήντα δε μου είπες να πηγαίνω?
mum : Με πενήντα σου είπα!!!
εγώ : Α. Δεν είχα καλό σήμα. Σόρυ.
mum : Σόρυ? Τι σόρυ? Δηλαδή θα πήγαινες με 150 χλμ/ωρα, και επειδή νόμιζες οτι σου είπα να πηγαίνεις με 90, συμβιβάστηκες?
Η αυθόρμητη απάντηση, που λίγο έλειψε να μου ξεφύγει, ήταν "ναι"!
Νέος διαπλικτισμός βρίσκεται στα σκαριά.
Αντέχω? Οχι. Οπότε, περνάμε στο back-up plan.
εγώ : Εχει τίποτα να φάμε? Ψιλοπεινάω...
mum : Α, να σου ζεστάνω τη σούπα. Πήρα και φρέσκο ψωμί...μπλα μπλα μπλα...
Στόχος επετέφχθει!
Περιστατικό 3 :
Λαμβάνω κλήση στο κινητό...
φίλη : Ρηνιώώώ
εγώ : Μμμ?
φίλη : Να σε ρωτήσω κάτιιι?
εγώ : Χρειάζεται να μου χορηγηθεί βαλεριάνα πρώτα?
φίλη : Όχι, όχι, απλά δε θέλω να γελάσεις!
εγώ : Ο.Κ....είμαι εγκρατής τύπος...για πες...
φίλη : Να μωρέ...θυμάμαι το password που μου είχες βάλει στο email μου...
εγώ : Καλό σημάδι αυτό!
φίλη : Αλλά δε θυμάμαι το email μου!
εγώ : ???!!
φίλη : Γι' αυτό σε πήρα. Επειδή μου είχες ανοίξει εσύ το λογαριασμό του email μου, έλεγα μήπως το θυμάσαι κιόλας...!
Και όχι...δε γέλασα!
Περιστατικό 4 :
Το σπίτι κουνιέται. Και όχι δεν γίνεται πάρτυ δίπλα!
mum : Μωρέ...?...τι γίνεται?
εγώ : Σεισμός.
mum : Σεισμός???
εγώ : Μπορούμε να το συζητήσουμε άυριο το πρωί?!
Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να τα λύνουμε όλα, τις στιγμές που εγώ είμαι κομμάτια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου