Αλτσχάϊμερ, άνοια ή μήπως...?!

Μιλάω στο τηλέφωνο με μια κολλητή το βραδάκι. Κάποια στιγμή χτυπάει το κουδούνι της.

Κολλητή : Μισό, να πάω να δω ποιός είναι, μην κλείσεις...

Ανοίγει την πόρτα. Μπαίνουν δυο άτομα μέσα. Ένας αντρας και μια γυναίκα. Αναγνωρίζω τις φωνές. Συζητάνε για σαπούνια. Αναφέρονται σε κάποιον που θα σχολάσει σε λίγη ώρα από τη δουλειά και θα πάει να τους βρει. Τον ξέρω και αυτόν. Ο σκύλος γαβγίζει. Αναγνωρίζω ακουστικά την παιχνιδιάρικη διάθεση του. Η φίλη μου θυμάται τους τρόπους της. Ανοίγει το ψυγείο και αναρωτιέται ρητορικά και δημοσίως, τι θα μπορούσε να προσφέρει στους προσκεκλημένους της. Ακολουθεί επιφώνημα αναλαμπής. Θυμήθηκε οτι έχει κουνέλ.......

Τοποθέτησα το ακουστικό στη θέση του. Είχα φτάσει σε κρίσιμο σημείο. Είτε θα το έκλεινα είτε θα γινόμουνα ωτακούστρια. Επέλεξα το πρώτο.

Ντύθηκα πρόχειρα, έδεσα τη σακούλα των σκουπιδιών και κατέβηκα να την πετάξω στον κάδο.
Γυρνώντας στο σπίτι μου μπήκε μια υποψία. Πιάνω το κινητό μου και πληκτρολογώ το κινητό της φίλης μου.

Κολλητή : Εεεελα, τι κάνεις...?
Εγω : Βάλε το ακουστικό στη θέση του.
Κολλητή : Τι?
Εγω : Βάλε το ακουστικό στη θέση του.
Κολλητή : Ποιό ακουστικό?
Εγω : Βάλε το ακουστικό του σταθερού σου τηλεφώνου στη θέση του...
Κολλητή : Ωχ! Που το ήξερες οτι ήταν...??? Αφού δε μιλήσαμε σήμερ......μιλήσαμε...?

Η απαντηση μου είναι ακατάλληλη για να την επαναλάβω δημοσίως.

Οπότε...τίθεται ένα δίλλημα : Αλτσχάϊμερ, άνοια ή.........μήπως όντως δε μιλήσαμε ποτέ στο τηλέφωνο?!