Υπηρεσίες...! (α)

 Με αφορμή μια αγανακτισμένη φίλη που ήρθε προσφάτως από το εξωτερικό και αναγκάστηκε να συναναστραφεί με το χάος που αποκαλούμε "υπηρεσίες", θυμήθηκα ένα εμαιλ που είχα γράψει πριν λίγους μήνες στις κολλητές μου, σχετικά με μια αντίστοιχη ημέρα περιπέτειας που είχα, με συνοδό τον αδαή αδερφό μου, ο οποίος είχε καταφέρει μια χαρά ως τώρα να αποφύγει οτιδήποτε έχει σχέση με υπηρεσίες-ουρές-αναμονή-χαρτιά-περισσότερα χαρτιά-κτλ. 

Απολάυστε το λοιπόν...:

Ημέρα Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010.

Μετά τα Χριστούγεννα και πριν την Πρωτοχρονιά.

Άγιες μέρες.

Κατέβηκε λοιπόν και ο Γιώργος (= αδερφός) από Αθήνα όπου είχε ανέβει για 2-3 βδομαδες (vacation σε φίλους και συγγενείς) και είπα να τον γατζώσω εδώ 2-3 μέρες, να πάμε μαζί σε κάτι υπηρεσίες για μια ακόμα δόση χαρτούρας, αντί να πήξω στις εξουσιοδοτήσεις του.

Ξυπνήσαμε 8 το πρωί. Τον άφησα χαλαρό να φάει το πρωινό του, να πιεί και το καφεδάκι του (τσιγάρο δεν έχει μέσα στο σπιτι), και γύρω στις 9 βγήκαμεεεεε!

1^η Στάση ΕΟΤ :

Πάμε, βρίσκουμε μια υπάλληλο εκεί, της εξηγώ  τι θέλουμε να κάνουμε (έλειπε η master υπάλληλος που ήξερα)...

...ο Γιώργος στεκόταν πιο πέρα και θαύμαζε μια ποικιλία φίκου ξερω γω που είχαν εκεί (αυτό το παιδι τελικά έπρεπε να σπουδάσει Αρχιτεκτονική τοπιου! Χαραμίστηκε στα οικονομικά!)...

...μόλις τελείωσα την ανάλυση μου εγώ, στρέφεται η υπάλληλος στο Γιώργο και τον ρωτάει «εσείς τι θα θέλατε?»...

...το παιδι ξαφνιάστηκε...μάλλον δεν είχε αρχίσει να επιδρά ακόμα ο καφές στον οργανισμό του...οπότε τις λέει όλο φυσικότητα «ότι σας πει η κοπέλα»...και ξαναστράφηκε στο υπερπαραγωγή φυτό...

...μμ...δε νομίζω οτι μας πήρε και πολύ στα σοβαρά η υπάλληλος. Μάλλον πρέπει να περιμένω τη chief υπάλληλο απο βδομάδα.

2^η Στάση ΙΚΑ :

Στόχος : μια απλή ασφαλιστική ενημερότητα του Γιώργου...

...παίρνω μια αίτηση και τη δίνω στο Γιώργο να συμπληρώσει τα στοιχεία του μέχρι να ρωτήσω εγώ κάποια άλλα πράγματα που ήθελα, για να μη χάνουμε χρόνο...

...επιστρέφω 5-6 λεπτά αργότερα...

«έτοιμος?» ρωτάω

«ναι, μόνο 2-3 πράγματα με προβλημάτισαν» μου λέει

«τι?» ρωτάω

«να, εδώ λέει ‘ΑΦΜ’...πρέπει να το θυμάμαι απ έξω?»...

...σιωπή 3 δευτερολέπτων... «έχεις άλλη απορία?» ρωτάω

«ναι, εγώ τι διεύθυνση κατοικίας βάζω? Την πόλη ή το χωριό?»

...σιγή 8 δευτερολέπτων... «κάτι άλλο?»

«το γραφείο μου, την επαγγελματική μου στέγη δηλαδή που λέει εδώ, που την έχω?»

...2 βαθιές αναπνοές... «αυτά ήταν όλα?» ρωτάω και πάλι

«α, και κάτι άλλο αν και που να το θυμάσαι και συ...τέλοσπαντων...η ταυτότητα μου είναι
ΑΒ ή ΑΗ? Και τελειώνει σε 7 ή 9? Δεν είμαι σίγουρος και δεν την κρατάω μαζι μου...»...

...είπα να δώσω τόπο στην πίεση που μου ανέβαινε και συμπλήρωσα εγώ την αίτηση και του την έδωσα να την υπογράψει να τελειώνουμε πριν βραδυάσει ο Θεός τη μέρα...

...πάω στο ταμείο, δίνω την αίτηση στην κοπέλα και μου λέει «εδώ λέει Γεώργιος...ποιός είναι αυτός?»...

...έκανα να της απαντήσω οτι εγώ είμαι αυτοπροσώπως, αλλά...άσε μέρα που είναι λέω... «ο κύριος εκεί απέναντι στο βάθος που διαβάζει τις ανακοινώσεις είναι ο Γεώργιος»...

... «σίγουρα?» με ρωτάει...

...... «ε, τι τώρα, παιδιά είμαστε?» της είπα...και την έπεισα!

3^η Στάση ΤΕΒΕ :

Εννοείται οτι ο master υπάλληλος και εδώ έλειπε με άδεια και μας παρέπεμψαν σε έναν κασκαντέρ...

...του κάνω ένα πρόλογο και του λέω οτι θέλουμε 2 βεβαιώσεις...και εκεί κάπου άρχισε το θέατρο του παραλόγου...

Υπάλληλος : α, θέλετε 1 βεβαίωση ο καθένας...

Εγώ : Όχι, αυτός θέλει 2 βεβαιώσεις, μία για τον ΕΟΤ και μία για τη ΔΟΥ

Γιώργος : Ναι, εγώ τις θέλω...

Υπάλληλος : Και για ποιό λόγο τις θέλετε?

Εγώ : μπλα μπλα μπλα

Υπάλληλος : Εσείς τι είστε?

Εγώ : Αδερφή του...

Υπάλληλος : Λογίστρια και σείς?

Εγώ : Όχι μηχανικός

Υπάλληλος : Είστε και εσείς ασφαλισμένη εδώ?

Εγώ : Όχι, εγώ είμαι στο ΤΣΜΕΔΕ

Υπάλληλος : ΕTAA άρα...

Εγώ : ETAA

Γιώργος : ETA-τι?

Εγώ : Θες μια τσίχλα?

...ο υπάλληλος στρέφεται στο Γιώργο...

Υπάλληλος : Θυμάστε τον αριθμό μητρώου σας?

...λαμβάνω βλέμμα απόγνωσης απο το Γιώργο, οπότε λέω εγώ στον υπάλληλο τον αριθμό μητρώου του Γιώργου...

Υπάλληλος : Μα εσείς είστε μηχανικός

Εγώ : Ναι, έτσι λέω

Υπάλληλος : Ε, δε θέλω το δικό σας άριθμο...του κυρίου θέλω...

Εγώ : Και γω τον αριθμό του κυρίου σας έδωσα

...κοιτάει τον «κύριο» με την απορία του βοδιού στο μάτι...

Γιώργος : ναι, ο δικός μου ήταν...το βεβαιώνω και γω!

...για μια στιγμή νόμιζα οτι θα μας βάλει να υπογράψουμε υπεύθυνη δήλωση οτι τα στοιχεία που του δίνουμε είναι αληθή...γιατί όπως καταλαβαίνετε είναι ΠΑΝΔΥΣΚΟΛΟ να μπεί στον Η/Υ να τσεκάρει τα στοιχεία που του δίναμε...ευτυχώς μας πίστεψε...40 λεπτά αργότερα είχαμε τελειώσει!

4^η Στάση ΕΦΟΡΙΑ :

Δεν ήμουν σίγουρη για τη σειρά που έπρεπε να κάνουμε κάποια χαρτιά, οπότε ρώτησα μια υπάλληλο εκεί σε ένα παραθυράκι...

Εγώ : Είναι ο Χ και ο Υ...ο Χ είναι έτσι και ο Υ είναι αλλιώς...ο Χ θέλει να κάνει το Π και ο Υ το Ρ...μου είπανε οτι πρέπει τα Π και Ρ να γίνουν ταυτόχρονα...σε αυτήν την περίπτωση εκτός από το α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ χαρτιά, χρειάζεται και κάτι άλλο?

Υπάλληλος Γκάου : Εσείς ποιός από όλους είστε?

Εγώ : εγώ είμαι η Ω...άσχετη με όλα αυτά

Υπάλληλος Γκάου : Α, και ο κύριος?

Εγώ : ο κύριος είναι ο Υ...

Υπάλληλος Γκάου : Α, και εσείς είστε η λογίστρια του?

Εγώ : Όχι, αυτός είναι λογιστής

Υπάλληλος Γκάου : Α, και εσείς τι είστε?

Εγώ : μηχανικός

Υπάλληλος Γκάου : Α, η μηχανικός του?

Εγώ : Οχι, η αδερφή του

Υπάλληλος Γκάου : Και ποιός είναι ο μηχανικός του?

Εγώ : Γιατί χρειάζεται μηχανικό γι αυτό το θέμα???

Υπάλληλος Γκάου : Α, ναι, έχετε δίκιο, μπερδεύτηκα...εσείς λοιπόν κύριε θέλετε να κάνετε το Ρ, σωστά?

Γιώργος : Ναι, αφού το λέει...

Υπάλληλος Γκάου : ποιός το λέει?

Γιώργος : Η Ρένα...

Υπάλληλος Γκάου : Ποιά είναι η Ρένα πάλι?

Γιώργος : Η αδερφή μου

Υπάλληλος Γκάου : Α, έχετε κ άλλη αδερφή?

Γιώργος : Όχι, 1 έχω μόνο, αυτή εδώ...

Υπάλληλος Γκάου : Ρένα σας λένε?

Εγώ : Όχι, Ειρήνη

Υπάλληλος Γκάου : Από τη γιαγιά σας?

Γιώργος : Όχι, απο τον παππού

Υπάλληλος Γκάου : Πώς είπατε?

Γιώργος : Ναι λέω, από τη γιαγιά της, βοηθάει αυτό καθόλου στο θέμα μας?

Υπάλληλος Γκάου : Όχι, έτσι ρώτησα γιατί και 'μείς δώσαμε στην κόρη μας το όνομα της γιαγιάς της

Εγώ : Είδες που στο 'λεγα?

Γιώργος : Όχι ρε γαμώτο και ήμουν σίγουρος οτι δεν ήταν έτσι...

...και βγάζει 20 ευρώ και μου τα δίνει...

Γιώργος : δεν ξαναβάζω στοίχημα με σένα...νομίζω οτι με κλέβεις με κάποιο τρόπο...

...η υπάλληλος-γκάου απλά μας κοιτούσε...δε νομίζω να κατάλαβε αυτό το τελευταίο ειρωνικό δούλεμα που κάναμε εις βάρος της...

...όπως και να 'χε μας παρέπεμψε σε μια άλλη υπάλληλο-τσίου...οπότε πριν πάμε σε εκείνη λέω στο Γιώργο οτι τώρα θα μιλήσει αυτός μόνο μήπως και ξεμπερδέψουμε πριν την Πρωτοχρονιά από δω...του εξηγώ τι θα πει και τι θέλουμε να κάνουμε...τον βάζω να μου τα επαναλάβει μια...και πάμε στην καταπληκτική υπάλληλο-τσίου...στέκεται ο Γιώργος μπροστά στο τζαμάκι κ εγώ στέκομαι δίπλα του, ακουμπάω στον πάγκο το ντοσιέ μου, ανοίγω, βρίσκω λευκές κόλλες, βγάζω και το στυλό και περιμένω...

Γιώργος : Είναι ο Χ και εγώ...ο Χ είναι έτσι και εγώ είμαι αλλιώς...ο Χ θέλει να κάνει το Π και εγώ το Ρ...μου είπανε οτι πρέπει τα Π και Ρ να γίνουν ταυτόχρονα...σε αυτήν την περίπτωση εκτός από τα α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ χαρτιά, χρειάζεται και κάτι άλλο?

Υπάλληλος Τσίου : Εσείς τι είστε?

Γιώργος : αδερφός αυτής εδώ

...η υπάλληλος-τσίου με κοιτάζει και γυρίζει πάλι με απορία στο Γιώργο...

Υπάλληλος Τσίου : εντάξει, αυτό δε με αφορά εμένα...

Γιώργος : Α, γιατί την άλλη κυρία την ενδιέφερε...

Υπάλληλος Τσίου : Ποιά κυρία?

Γιώργος : Αυτήν στο παραδίπλα γραφείο

Υπάλληλος Τσίου : την κυρία Τάδε?

Γιώργος : Δε ξέρω, αυτήν με τα σγουρά μαλλιά

Εγώ : Δεν ήταν σγουρά, κατσαρά ήταν

Γιώργος : Μα τι λες τώρα, αφού έκαναν μπούκλες

Εγώ : Μπούκλες κάνουν τα μαλλιά της ανηψιάς σου...αυτή εδώ είχε κατσαρά μαλλιά

Γιώργος : Μα τι λες τώρα? Καμία σχέση! Δε ξέρω εγώ τι μαλλιά έχει η ανηψιά μου?!

Υπάλληλος Τσίου : Ε, συγνώμη...η ανηψιά σας τι της είναι της κυρίας?

Γιώργος : Εεεε...ανηψιά?...ναι, ανηψιά πρέπει να της είναι...

Υπάλληλος Τσίου : Α.

...αφού λύσαμε το θέμα περί τριχών, επανήλθαμε στο λόγο που ήμασταν εκεί...

...η υπάλληλος-τσίου ρώτησε το Γιώργο κάποια στοιχεία του...που φυσικά ο Γιώργος άλλα δεν τα θυμόταν απ' έξω και άλλα δεν ήξερε καν οτι τα έχει, και εδώ χρησίμευσε το ντοσιέ που είχα ανοίξει!! Του έγραφα τα στοιχεία που του ζητούσε για να της τα λέει αυτός και να μην αρχίσουμε πάλι τα «ποιός είναι τι»!!

...καθώς ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε γεμάτοι μέχρι τα αυτιά με απείρου κάλλους πληροφορίες, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα :

Υπάλληλος Τσίου : Συγνώμη κύριε...έχετε κάποια κάρτα να μου αφήσετε εδώ? Καμιά φορά μου ζητάνε οι παππούδες που έρχονται εδώ κανένα λογιστή και μιας και είδα οτι είστε νέος, να σας βοηθήσουμε κι εσάς τώρα στο ξεκίνημα...

...εκείνη τη στιγμή έγραψα την τελευταία μου σημείωση στο ντοσιέ για τον Γιώργο...

Γιώργος : Ε...δεν κρατάω τώρα απάνω μου...αύριο που θα περάσω πάλι θα σας φέρω...

Note : αύριο ο Γιώργος θα πάει στο χωριό. Κάρτες δεν έχει. Το επάγγελμα δεν το εξασκεί.

5^η Στάση ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ :

...για μια απλή μεταβολή σε κάποια στοιχεία του πατέρα μου...

Εγώ : Θέλουμε να αλλάξουμε το τάδε στοιχείο στον πατέρα μου

Υπάλληλος : Το όνομα του πατέρα σας?

Εγώ : Π. Τάδε

Υπάλληλος :  Π.? Α, ο Π. που ήταν εκεί τότε και έκανε τα αυτά?

Εγώ : Όχι

Υπάλληλος : Χμ...μήπως ο Π. ο άλλος που είχε τα άλλα?

Εγώ : Όχι

Υπάλληλος : Α ναι μωρέ...ο Π. που είχα γνωρίσει πριν κα-δυο χρόνια εκεί...

Εγώ : Όχι

Γιώργος : Θα του το πεις εσύ ή να του το πω εγώ?

Εγώ : Πες

Γιώργος : Ένας Π. υπάρχει σε όλο το σόϊ...

Υπάλληλος : Ένας? Δε μπορεί...και αυτοί που ξέρω εγώ?

Γιώργος : ...ε, μάλλον ήταν τίποτα Γιάννηδες και Νικολήδες...δε μπορώ να πω με σιγουριά!

Επιστροφή στο σπίτι 13 : 52.

Ο Γιώργος πήρε 2 depon μαζί, πριν ακόμα κάτσει να φάει.

Παραληρούσε και παραμιλούσε για κάνα 20λεπτο, με ενδιάμεσα ξεσπάσματα βρωμολοχιών, αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί θεώρησα οτι ήταν η άμεση επίδραση των χαπιών στο άδειο στομάχι...

Για να ξαναέρθει σε υπηρεσία μαζί μου νομίζω οτι θα πρέπει να τον δωροδοκήσω! Και μάλιστα αδρά!!