Νοσοκομείο...ένας όμορφος χώρος για να...

.........πεθάνεις ανενόχλητος!!!
Όχι, δεν κάνω πλάκα, ούτε γίνομαι υπερβολική και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί :

Σήμερα κατα το μεσημεράκι με έβγαλε ο δρόμος μου έξω από το Νοσοκομείο, όπου είχα ραντεβού με κάποιον άνθρωπο για να μου δώσει κάτι χαρτιά.
Είχα τελειώσει όμως πολύ νωρίτερα τις άλλες μου δουλειές, και έτσι βρέθηκα στον τόπο συνάντησης 35-40 λεπτά νωρίτερα.
Καθότι έκανε και ένα μίνι καύσωνα 1 η ώρα το μεσημέρι που ήταν, και δεν υπήρχε ίχνος σκιάς σε μια ακτίνα εμβέλειας 100 μέτρων, σκέφτηκα να πάω να κάτσω μέσα στο νοσοκομείο, εκεί μπροστά στην είσοδο στο χώρο αναμονής και να περιμένω.
Έτσι & έγινε.

Πήγα.
Έκατσα.
Περίμενα.

Περνούσαν από μπρόστά μου συνέχεια γιατροί, νοσοκόμες, φύλακες του νοσοκομείου...κόσμος και ντουνιάς! Ε, ούτε ένας δε με ρώτησε τι έκανα εκέι ή αν ήθελα τίποτα. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!!!!!
Και να πεις οτι καθόμουνα κάπου απομονωμένα, να πεις...δε με είδανε. Αμ δε! Καθόμουνα σε περίοπτη θέση, απο τα δεξιά μου ήταν το γραφείο υποδοχής ασθενών και μπροστά μου στα 5 μέτρα ήταν 3 παράθυρα εξυπηρέτησης πολιτών. Η αποκορύφωση ήταν ενας φύλακας που καθόταν στα αριστερά μου και έπεζε νιντέντο! Αλήθεια. Νιντέντο ήταν! Και αν κρίνω από τους ήχους που άκουγα, πρέπει να έπαιζε super mario.

Δηλαδή...δε βρέθηκε ΕΝΑΣ άνθρωπος να με ρωτήσει έστω αν ψάχνω κάτι.
Ψυχή.
Τίποτα.
Ναδα.
Πραγματικά...μπορείς να πάς δηλαδή, να κάτσεις σε μια καρέκλα εκει και να πεθάνεις ήσυχος! Κανείς δε θα πάρει είδηση και ούτε θα ασχοηθεί.

Ίσως μόνο η καθαρίστρια, που θα την ενοχλούν στην αρχή τα πόδια σου στο σφουγκάρισμα και ίίίίίσως αργότερα η μούχλα από το σώμα σου που θα βρίσκεται πλέον σε κατάσταση σύψης...!