Αδράνεια.

Έχεις περάσει αρκετά χρόνια από τη ζωή σου σε θρανία και βιβλία για να σπουδάσει ένα άλφα αντικείμενο. Δουλειά σε αυτό επάνω είναι δύσκολο να βρεις στις μέρες μας. Αλλά και αν βρεις, κατατάσεται σε 2 κατηγορίες. Είτε σε αυτήν όπου ΔΕΝ έχεις τα απαραίτητα προσόντα και τα 15 χρόνια εμπειρίας στην πλάτη σου, είτε έχεις ΠΑΡΑΠΑΝΩ προσόντα από αυτά που ο εργοδότης θέλει.
Και λες, τι να κάνω τώρα?
Αν δε δουλέψω κάπου πως θα αποκτήσω την πολυετή εμπειρία που όλοι ζητάνε? Και έπειτα, να ξεχάσω τις ξένες γλώσσες που έμαθα ή να διαγράψω τις γνώσεις που απέκτησα με κόπο τα χρόνια που πέρασαν??
Εκεί κάπου σε λένε παράλογη!

Και λες οκ, δε βρίσκω κάτι στον τομέα μου, θα ψάξω κάπου αλλού. Δόξα το Θεό, την υγεία μου την έχω, μυαλό δε μου λείπει, κάτι θα βρεθεί.
Και ψάχνεις.

Δέκα μήνες μετά έχεις καταλήξει στο συμπέρασμα οτι έπρεπε να σταματήσεις στο απολυτήριο λυκείου και ένα ψωρόχαρτo αγγλικών, για να έχεις περισσότερες πιθανότητες να βρεις δουλειά. Γιατί οι γνώσεις είτε δεν εκτιμούνται, είτε αμφισβητούνται αν είσαι κάτω των 40 ετών. Μάλιστα εαν είσαι γυναίκα πρέπει να κοπιάσεις δυο φορές για να αποδείξεις σε κάποιον οτι αξίζεις...λες και εκ φύσεως έχουμε τα μισά εγκεφαλικά κύτταρα από τους άντρες!

Αλλά εκεί...συνεχίζεις να το παλεύεις...γιατί η αδράνεια είναι κατάρα...και η εγκεφαλική αδράνεια σε οδηγεί σιγά σιγά, αλλά μεθοδικά, σε πνευματικό θάνατο.

Γιατί λοιπόν είναι τοσο δύσκολο να καταλάβουν οι άλλοι πόσο άσχημα αισθάνεται κάποιος όταν νιώθει οτι δεν παράγει ή οτι μένει στάσιμος?!
Ίσως γιατι αρκούνται όλοι στο να κρίνουν με τα δικά τους, τελείως διαφορετικά, δεδομένα.
Ίσως γιατί απλά δεν μπαίνουν στον κόπο να σε καταλάβουν.
Ίσως γιατί τους βολεύει να μη σε καταλάβουν.

Κι όμως...τίποτα από όλα αυτά δεν αλλάζει το γεγονός οτι...ο πνευματικός σου θάνατος πλησιάζει όλο και πιο πολύ...