Γιορτές...
Ακόμα και αν δεν αισθάνεσαι καλά, χαρούμενος, ευδιάθετος και γεμάτος αγάπη και άλλα τέτοια αισιόδοξα και ελπιδοφόρα αισθήματα, λες "ας το παίξω και γω λίγο, μέρες που είναι, μην είμαι εγώ που θα χαλάσω την όλη γιορτινή ατμόσφαιρα"...
Καλή η δική σου η σκέψη. Οι άλλοι όμως θα σε αφήσουν να το εφαρμόσεις??
ΟΧΙ...είναι η απάντηση στο 98,7% των περιπτώσεων!
Αλλά ακόμα και αν προσπεράσεις τον αρνητισμό των άλλων, και σπάσει ο εξ-από-δω το αριστερό του πόδι, και σου συμβεί κάτι ευχάριστο (ένα δώρο ή μια ευχάριστη είδηση)...μη βιαστείς να χαρείς. Μέσα στα επόμενα 3 λεπτά θα βρεθεί κάποιος να στο βγάλει ξινό. Εγγυημένα!
Και εδώ είναι το παράπονο του σημερινού post :
Γιατί δε σε αφήνουν να γευτείς μέχρι το τέλος την όποια (έστω και μικρή) χαρά που σου συμβαίνει?
Γιατί πρέπει να σου μιζεριάσουν μέχρι και την τελευταία ανάσα χαράς?
Είναι που είναι σκατά η ζωή σου...γιατί πρέπει να σου γαμάνε και την μοναδική και ανέλπιστη πηγή χαράς που μπορεί να εμφανίζεται απροσδόκητα?
Γιατί δε μπορεί ο κόσμος απλά να σταματήσει να σκέφτεται με αρνητισμό τα πάντα και να σε αναγκάζουν και σένα αν γίνεις όπως και αυτοί
Ε, λοιπόν, εγώ δε θέλω!
Δε θέλω να γίνω ένα με αυτούς.
Δε θέλω να κάνω ότι δε θέλω να μου κάνουν και μένα οι άλλοι. Είναι παράλογο αυτό?
Μ' αρέσει να βλέπω τη χαρά στα μάτια, το πρόσωπο και τις πράξεις των άλλων. Κι αυτό γιατί για λίγες στιγμές ξεκλέβω και γω λίγη από τη χαρά τους. Και εκνευρίζομαι όπως και αυτόι οταν κάποιος άλλος προσπαθεί να τους το στερήσει. Γιατί να το κάνει αυτο? Λες και λαμβάνουμε χαρές κάθε μέρα και λες "σιγα μωρέ τι είναι μια χαρά λιγότερη"??
Μισώ τους αρνητικούς ανθρώπους. Το οξύμωρο εδώ είναι οτι και εγώ πιστεύω οτι έχω το μικρόβιο αυτό του αρνητισμού, αλλά τουλάχιστον εγώ το κρατάω για τον εαυτό μου ή το εκφράζω μέσω χιουμοριστικών δηλώσεων ή πράξεων, ώστε να μην το πάρει κανείς στα σοβαρά και να μην επηρρεάσει αρνητικά κανέναν.
Δυστυχώς διαπιστώνω οτι αυτή μου η σκέψη είναι μάλλον κάπως ντεμοντέ πια ή ακόμα χειρότερα ονειροπόλική.
Αλλά...ξέρεις κάτι......ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!! Κουράστηκα πια να μεταμορφώνομια συνεχώς για να ικανοποιώ τα "θέλω" και τα γούστα των αλλωνών. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Προσπάθησε ποτέ κανείς τους να κάνει το ίδιο για μένα? "ΟΧΙ" είναι και πάλι η απάντηση...και δεν είναι έτσι επειδή είμαι αρνητική!!!
Ηθικό συμπέρασμα : Μην αφήνετε κανέναν να βανδαλίζει τη διάθεση σας...γιατί έτσι θα βγει πάλι αυτός νικητής...και είναι κουραστικό και άδικο να χάνεις συνέχεια εσύ...!
(κάπου εδώ θα σταματήσω το σημερινό παραλήρημα, καθώς νομίζω οτι άρχισε να επιδρά το ηρεμηστικό που πήρα στην αρχή του post :) )
Ακόμα και αν δεν αισθάνεσαι καλά, χαρούμενος, ευδιάθετος και γεμάτος αγάπη και άλλα τέτοια αισιόδοξα και ελπιδοφόρα αισθήματα, λες "ας το παίξω και γω λίγο, μέρες που είναι, μην είμαι εγώ που θα χαλάσω την όλη γιορτινή ατμόσφαιρα"...
Καλή η δική σου η σκέψη. Οι άλλοι όμως θα σε αφήσουν να το εφαρμόσεις??
ΟΧΙ...είναι η απάντηση στο 98,7% των περιπτώσεων!
Αλλά ακόμα και αν προσπεράσεις τον αρνητισμό των άλλων, και σπάσει ο εξ-από-δω το αριστερό του πόδι, και σου συμβεί κάτι ευχάριστο (ένα δώρο ή μια ευχάριστη είδηση)...μη βιαστείς να χαρείς. Μέσα στα επόμενα 3 λεπτά θα βρεθεί κάποιος να στο βγάλει ξινό. Εγγυημένα!
Και εδώ είναι το παράπονο του σημερινού post :
Γιατί δε σε αφήνουν να γευτείς μέχρι το τέλος την όποια (έστω και μικρή) χαρά που σου συμβαίνει?
Γιατί πρέπει να σου μιζεριάσουν μέχρι και την τελευταία ανάσα χαράς?
Είναι που είναι σκατά η ζωή σου...γιατί πρέπει να σου γαμάνε και την μοναδική και ανέλπιστη πηγή χαράς που μπορεί να εμφανίζεται απροσδόκητα?
Γιατί δε μπορεί ο κόσμος απλά να σταματήσει να σκέφτεται με αρνητισμό τα πάντα και να σε αναγκάζουν και σένα αν γίνεις όπως και αυτοί
Ε, λοιπόν, εγώ δε θέλω!
Δε θέλω να γίνω ένα με αυτούς.
Δε θέλω να κάνω ότι δε θέλω να μου κάνουν και μένα οι άλλοι. Είναι παράλογο αυτό?
Μ' αρέσει να βλέπω τη χαρά στα μάτια, το πρόσωπο και τις πράξεις των άλλων. Κι αυτό γιατί για λίγες στιγμές ξεκλέβω και γω λίγη από τη χαρά τους. Και εκνευρίζομαι όπως και αυτόι οταν κάποιος άλλος προσπαθεί να τους το στερήσει. Γιατί να το κάνει αυτο? Λες και λαμβάνουμε χαρές κάθε μέρα και λες "σιγα μωρέ τι είναι μια χαρά λιγότερη"??
Μισώ τους αρνητικούς ανθρώπους. Το οξύμωρο εδώ είναι οτι και εγώ πιστεύω οτι έχω το μικρόβιο αυτό του αρνητισμού, αλλά τουλάχιστον εγώ το κρατάω για τον εαυτό μου ή το εκφράζω μέσω χιουμοριστικών δηλώσεων ή πράξεων, ώστε να μην το πάρει κανείς στα σοβαρά και να μην επηρρεάσει αρνητικά κανέναν.
Δυστυχώς διαπιστώνω οτι αυτή μου η σκέψη είναι μάλλον κάπως ντεμοντέ πια ή ακόμα χειρότερα ονειροπόλική.
Αλλά...ξέρεις κάτι......ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!! Κουράστηκα πια να μεταμορφώνομια συνεχώς για να ικανοποιώ τα "θέλω" και τα γούστα των αλλωνών. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Προσπάθησε ποτέ κανείς τους να κάνει το ίδιο για μένα? "ΟΧΙ" είναι και πάλι η απάντηση...και δεν είναι έτσι επειδή είμαι αρνητική!!!
Ηθικό συμπέρασμα : Μην αφήνετε κανέναν να βανδαλίζει τη διάθεση σας...γιατί έτσι θα βγει πάλι αυτός νικητής...και είναι κουραστικό και άδικο να χάνεις συνέχεια εσύ...!
(κάπου εδώ θα σταματήσω το σημερινό παραλήρημα, καθώς νομίζω οτι άρχισε να επιδρά το ηρεμηστικό που πήρα στην αρχή του post :) )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου