Εξόρμηση Νο 2

Η Χθεσινή εξόρμηση είχε κατεύθυνση προς τα ανατολικά.

Περνώντας ένα...δυο...τρία..τέσσερα έκανα την πρώτη μου στάση στο πέμπτο χωριό. Ένας οικισμός κάπως «απλωμένος», όχι πολύ μεγάλος και σχετικά «νέος», αφού τα παλιά σπίτι ήταν από ελάχιστα έως καθόλου.

Ένα πέρασμα από ακόμα 3 οικισμούς και στάση για ξεμούδιασμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Εφραίμ.

Η επόμενη στάση ήταν και ο κύριος προορισμός μου σήμερα.

Φυσικά είναι αδύνατο να αγνοήσεις τις ειδικές σημάνσεις στα διάφορα σημεία, οι οποίες σε ενημερώνουν για το που βρίσκεσαι και που υπάρχουν εθνικά μονοπάτια, όπου μπορεί κανείς να ακολουθήσει και να φτάσει σε διάφορα σημεία ανασκαφών.

Αυτή τη σκέψη έκανα κι εγω και ακολούθησα ένα από αυτά. Να δω κάτι από αυτά που έχουν έρθει στην επιφάνεια από τις ανασκαφές που γίνονται στην περιοχή από το 1985. Ξεκίνησα λοιπόν...

Και συνέχισα...

Κι άλλο...

Κι όλο έλεγα όπου να ‘ναι θα φτάσω κάπου...

Και τελικά έφτασα. Σε μια κλειστή καγκελόπορτα!

Έχοντας φτάσει σε κάτι τεράστια στέγαστρα που έβλεπα όταν ήμουνα ψηλά, η απογοήτευση ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσα οτι ο χώρος σε περίμετρο 20-30 μέτρων ήταν κλειδωμένος.

Έφτασα στην πηγή ... και εκνευρίστηκα, γιατί νερό γιοκ!  (μεταφορικά αλλά ΚΑΙ κυριολεκτικά!)

Όπως είδα αργότερα, το μέρος που είχα φτάσει και δε μπόρεσα να μπω μέσα ήταν η Νεκρόπολη.

Πήρα λοιπόν πάλι το δρόμο της επιστροφής, απογοητευμένη, κουρασμένη, αγχωμένη να ανέβω πριν σκοτεινιάσει, αναψοκοκκινισμένη από την εξάντληση και έχοντας τα μάτια μου 800!! Είχα κατέβει αρκετά κάτω και είχα περάσει από στενά μονοπάτια που αν κοιταζες απάνω, δεν έβλεπες ουρανό. Τα δέντρα ήταν θεόρατα και κάποια είχαν γείρει, δίνοντας αυτό το αγχωτικό αποτέλεσμα. Ακόμα πιο τρομαχτικό έκανε το όλο σκηνικό το γεγονός οτι φυσούσε, και τα δέντρα κουνιόντουσαν πέρα δώθε, με το θρόισμα των φύλλων να  είναι αρκετά έντονο ακουστικά. Μέχρι και σφυρίγματα ακουγόντουσαν και ο παραμικρός θόρυβος από μικρά ζώα και ζωύφια μου τραβούσε την προσοχή.

Δε μου έφτανε δηλαδή η κούραση στην ανάβαση, είχα σκιαχτει κιόλας από όλα αυτα και ήμουν σε ετοιμότητα για το οτιδήποτε!

Κατάκοπη, και για πρώτη φορά στη ζωή μου, κατακόκκινη στο πρόσωπο (!!!), έφυγα από το εν λόγω χωριό και κατευθύνθηκα προς ένα άλλο αρχαιολογικό χώρο, σε απόσταση μόλις 8 χιλιομέτρων.

Λογικά κάποια στιγμή στα πολύ παιδικά μου χρόνια, πρέπει να είχα έρθει εδώ εκδρομή με το σχολείο. Δε θυμάμαι όμως απολύτως τίποτα! Οπότε, άδραξα την ευκαιρία...

Έχοντας στο μυαλό μου φωτογραφίες από το μέρος που έχω δει κατά καιρούς εδώ κ εκεί, και από κάποια σχολική εκδρομή προ αμνημονεύτων χρόνων, την προσοχή μου τώρα που βρισκόμουν εδώ, τράβηξε το Οστεοφυλάκιο – αρχικά ανεμόμυλος της Μονής (όπου υπήρχαν πραγματικά οστά και κρανία, σε χώρο προσβάσιμο από το κοινό)

και η Πυριτιδαποθήκη, με τη ζωγραφιά εκείνη στον τοίχο που απεικόνιζε τους πολεμιστές και τα γυναικόπαιδα που είχαν μαζευτεί και κλειστεί εκεί μέσα, μαζί με τον Κων. Γιαμπουδάκη που πυροδότησε τα βαρέλια με το μπαρούτι (τα βαρέλια υποτίθεται ότι περιείχαν κρασί, αφού ο χώρος αυτός αρχικά ήταν οιναποθήκη)

Ο δρόμος του γυρισμού, με οδήγησε μέσα από τρία άλλα χωριουδάκια. Το τελευταίο μάλιστα είναι το χωριό του λόγιου Χορτάτζη. Όχι ότι αυτό σήμαινε κάτι, αλλά...το είδα σε μια ταμπέλα που ήταν στην αρχή του χωριού, οπότε μάλλον έπρεπε να το αναφέρω!

Πέρασμα εν συνεχεία από τέσσερεις οικισμούς και τσουπ! Έφτασα πίσω στο σπίτι πριν ακόμα το καταλάβω! 

Η 6ωρη σημερινή εξόρμηση έλαβε τέλος!

Μια λεκάνη για τα πόδια μου, ένα depon για το κεφάλι μου, 5 γιουβαρλάκια για την κοιλιά μου και μια κουβέρτα για να αράξω στον καναπέ! Και ας κλείσει κάποιος το τηλέφωνοοο...έχω παραδώσει πνεύμα για σήμερα!