Μιας και το καλοκαίρι παρατείνεται πάλι φέτο (με ενδεικτικό παράδειγμα τους 25οC σήμερα το μεσημέρι), σκέφτηκα να αρχίσω πάλι τις εξορμήσεις που είχα αφήσει αιφνιδίως πριν καμια διετία.
Ετσι, ξεκινώντας αυτή τη σκέψη χθες, τελικα αξιώθηκα να την υλοποιήσω σήμερα το μεσημερι.
(Ναι, είναι γεγονός οτι αργεί πολύ να ωριμάσει κάτι μέσα μου!)
'Ετσι κατά τις 15:00 ξεκίνησα με το αμάξι με προορισμό...ανατολικά!
Μέχρι εκεί είχα σκεφτεί! Από 'κεί και πέρα έπρεπε να αυτοσχεδιάσω!
Έπιασα Εθνική Οδό και έστριψα στην πινακίδα που μου έκανε πρώτη κλικ.
Η Λίμνη...! Έχω να πάω από...εχμ...από τότε...πουουου.........
Ο.Κ., ομολογώ, δε θυμάμαι πότε έιχα πάει. Πρέπει να ήμουν πιτσιρίκα.
Ωραία ήταν. Δεν υπερ-ενθουσιάστηκα. Αλλά ήταν ωραία. Γαλήνεια. Αν εξαιρέσεις φυσικά τα παιδάκια που είχαν κάνει τα νερά πορτοκαλί από τα τυρογαριδάκια που πετούσαν στις πάπιες...κατά τα άλλα, καλά!
Μετά σκέφτηκα να πάω και προς το ομώνυμο χωριό, που ήταν μόλις 4 χλμ από την λίμνη.
Έκανα πρώτα μια στάση σε ένα χωριό που ήταν ανάμεσα στη λίμνη και στο ομώνυμο χωριό.
Και τα δυο ήταν μικρά γραφιά όμορφα χωριουδάκια. Ξεχωριστός ήταν ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στο δεύτερο χωριό, που χτίστηκε την Βυζαντινή περίοδο, ενώ απέκτησε και αρχιτεκτονικά στοιχεία από την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Συνέχισα ανηφορικά και έφτασα σε ένα άλλο χωριό. Ένα χωριό φάντασμα σκέφτηκα καθώς το διέσχιζα. Ίσως ήμουν επηρεασμένη από τις ιστορίες βεντέτας που είχα διαβάσει κάποτε.
Γεγονός αποτελούν όμως τα πολυάριθμα παλιά πέτρινα μισογκρεμισμένα σπιτάκια.
Εμφανές το αίσθημα της εγκατάλειψης.
Εκτός από μια παρέα ανδρών που κάθονταν σε ένα καφενείο και ένα μαύρο μαλλιαρό μικροσκοπικό σκύλο, δε συνάντησα κανέναν άλλο κατά την περιπλάνηση μου στα δρομάκια του χωριού.
Δεν έκατσα πολύ βέβαια. Το σχεδόν ανύπαρκτο σκυλάκι με πήρε στο κατόπι γρυλλίζοντας και γαβγίζοντας σε ντεσιμπέλ που συναγωνίζονταν τα αντίστοιχα ενός ντόμπερμαν.
Ο δρόμος στη συνέχεια με έβγαλε στο χωριό που αποτέλεσε πρωτεύουσα του 5ου Νομού το 1800. Ένα χωριουδάκι με επίσης πάρα πολλά λιθόχτιστα μισογκρεμισμένα σπίτια, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα είναι οι τότε φυλακές και δικαστήρια (απ' όπου πήρε και ο οικισμός το όνομα του).
Next stop : Ίσως στο πιο "ζωντανό" χωριό απ' όσα είδα μέχρι τώρα. Μπορεί να συνάντησα μέχρι και...7 ανθρώπους κατά την περιπλάνηση μου εκεί!! Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η μεγάλη έκταση πειραματισμού που έχουν οι άνθρωποι εκεί, όσον αφορά τα σπίτια που χτίζουν. Χρώματα, σχήματα όψεων, διακοσμητικά στοιχεία...και η απουσία των παλιών κατοικιών, κάνουν το χωριό αυτό να διαφέρει από τα παραδοσιακά χωριουδάκια.
Με ένα πέρασμα απο ακόμα ένα παραδοσιακό οικισμό, βγήκα πάλι στον εθνικό και πήρα το δρόμο της επιστροφής.
Ωραία ήταν...αλλά λίγο! Την επόμενη φορά ξεκινάμε πρωί.
Ετσι, ξεκινώντας αυτή τη σκέψη χθες, τελικα αξιώθηκα να την υλοποιήσω σήμερα το μεσημερι.
(Ναι, είναι γεγονός οτι αργεί πολύ να ωριμάσει κάτι μέσα μου!)
'Ετσι κατά τις 15:00 ξεκίνησα με το αμάξι με προορισμό...ανατολικά!
Μέχρι εκεί είχα σκεφτεί! Από 'κεί και πέρα έπρεπε να αυτοσχεδιάσω!
Έπιασα Εθνική Οδό και έστριψα στην πινακίδα που μου έκανε πρώτη κλικ.
Η Λίμνη...! Έχω να πάω από...εχμ...από τότε...πουουου.........
Ο.Κ., ομολογώ, δε θυμάμαι πότε έιχα πάει. Πρέπει να ήμουν πιτσιρίκα.
Ωραία ήταν. Δεν υπερ-ενθουσιάστηκα. Αλλά ήταν ωραία. Γαλήνεια. Αν εξαιρέσεις φυσικά τα παιδάκια που είχαν κάνει τα νερά πορτοκαλί από τα τυρογαριδάκια που πετούσαν στις πάπιες...κατά τα άλλα, καλά!
Μετά σκέφτηκα να πάω και προς το ομώνυμο χωριό, που ήταν μόλις 4 χλμ από την λίμνη.
Έκανα πρώτα μια στάση σε ένα χωριό που ήταν ανάμεσα στη λίμνη και στο ομώνυμο χωριό.
Και τα δυο ήταν μικρά γραφιά όμορφα χωριουδάκια. Ξεχωριστός ήταν ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στο δεύτερο χωριό, που χτίστηκε την Βυζαντινή περίοδο, ενώ απέκτησε και αρχιτεκτονικά στοιχεία από την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Συνέχισα ανηφορικά και έφτασα σε ένα άλλο χωριό. Ένα χωριό φάντασμα σκέφτηκα καθώς το διέσχιζα. Ίσως ήμουν επηρεασμένη από τις ιστορίες βεντέτας που είχα διαβάσει κάποτε.
Γεγονός αποτελούν όμως τα πολυάριθμα παλιά πέτρινα μισογκρεμισμένα σπιτάκια.
Εμφανές το αίσθημα της εγκατάλειψης.
Εκτός από μια παρέα ανδρών που κάθονταν σε ένα καφενείο και ένα μαύρο μαλλιαρό μικροσκοπικό σκύλο, δε συνάντησα κανέναν άλλο κατά την περιπλάνηση μου στα δρομάκια του χωριού.
Δεν έκατσα πολύ βέβαια. Το σχεδόν ανύπαρκτο σκυλάκι με πήρε στο κατόπι γρυλλίζοντας και γαβγίζοντας σε ντεσιμπέλ που συναγωνίζονταν τα αντίστοιχα ενός ντόμπερμαν.
Ο δρόμος στη συνέχεια με έβγαλε στο χωριό που αποτέλεσε πρωτεύουσα του 5ου Νομού το 1800. Ένα χωριουδάκι με επίσης πάρα πολλά λιθόχτιστα μισογκρεμισμένα σπίτια, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα είναι οι τότε φυλακές και δικαστήρια (απ' όπου πήρε και ο οικισμός το όνομα του).
Next stop : Ίσως στο πιο "ζωντανό" χωριό απ' όσα είδα μέχρι τώρα. Μπορεί να συνάντησα μέχρι και...7 ανθρώπους κατά την περιπλάνηση μου εκεί!! Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η μεγάλη έκταση πειραματισμού που έχουν οι άνθρωποι εκεί, όσον αφορά τα σπίτια που χτίζουν. Χρώματα, σχήματα όψεων, διακοσμητικά στοιχεία...και η απουσία των παλιών κατοικιών, κάνουν το χωριό αυτό να διαφέρει από τα παραδοσιακά χωριουδάκια.
Με ένα πέρασμα απο ακόμα ένα παραδοσιακό οικισμό, βγήκα πάλι στον εθνικό και πήρα το δρόμο της επιστροφής.
Ωραία ήταν...αλλά λίγο! Την επόμενη φορά ξεκινάμε πρωί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου